Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

BRUNO SPAMPANATO: Ένας Φασίστας της αριστεράς II

Επιστροφή
Στα 1941 τρίτο έτος του πολέμου ο Bruno Spampanatoανέλαβε καθήκοντα Εθνικού Γραμματέα της συνομοσπονδίας των εργαζομένων στο Εμπόριο.[1] Παράλληλα εξακολουθούσε να γράφει ασταμάτητα δημοσιεύοντας τα βιβλία Dentro la Storia[2], Luce ad occidente [3], Perché questa guerra [4].
Μετά τη συνθηκολόγηση της 8 Σεπτεμβρίου 1943 [13] την ώρα που οι δήθεν επαναστάτες δυσκίνητοι από τις τόσες τιμητικές διακρίσεις και τα παράσημα στο στήθος τιμής ένεκεν για τη προσφορά τους(!) στη διάρκεια της εικοσαετίας κρύφτηκαν στα μοναστήρια, εμφανίστηκαν και πάλι στο προσκήνιο οι παλιοί αγωνιστές, οι φασίστες της δεκαετίας του 20 με πρωτοπόρους τους εκφραστές της φασιστικής αριστεράς [5]. Όλοι αυτοί όχι απλά προσχώρησαν στη Repubblica Sociale Italiana [6] αλλά επωμίστηκαν αδιαμαρτύρητα ευθύνες και παραλείψεις των απόντων μεγαλόσχημων.[7] 

Η Repubblica Sociale Italiana ή αλλιώς Δημοκρατία του Σαλό [8] γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1943 [9] Μια από τις πρώτες βασικές επιδιώξεις του Ντούτσε ήταν η ταχύτερη δυνατόν νομιμοποίηση του καινούριου καθεστώτος απέναντι σε φίλους και εχθρούς, κάτι που όφειλε να γίνει μέσα από τις αποφάσεις μιας Συνταγματικής Συνέλευσης και πάνω από όλα, μέσα από τη ψήφιση ενός καινούριου Συντάγματος. Για το σκοπό αυτό ,από τον Οκτώβριο και μετά ο Ντούτσε πραγματοποίησε πολλές επαφές με διανοούμενους ανάμεσα στους οποίους και ο Spampanato ο οποίος εκείνη την εποχή διεύθυνε από τη Ρώμη την εφημερίδα Il Messaggero [10] και παράλληλα είχε την ευθύνη του Radio Fante ενός ραδιοφωνικού σταθμού που απευθυνόταν στους Ιταλούς στρατιώτες, που πολεμούσαν στο πλευρό των Γερμανών συμμάχων.  Η βασική ιδέα του Bruno Spampanato ήταν να αναζητήσει μια σειρά καινούριων αξιών που θα προσδιόριζαν τη σχέση του λαού με τη νεογέννητη Δημοκρατία, όπου κόμματα μη φασιστικά θα ήσαν ευπρόσδεκτα στη κοινή προσπάθεια και όπου ένας προηγούμενος αμαρτωλός αντιφασισμός δεν θα στεκόταν πλέον πλέον εμπόδιο για την όποια πολιτική ανέλιξη.[11] 
Ο Spampanato δεν παραγνώριζε τις αντιστάσεις που θα συναντούσε από το ίδιο το φασιστικό κόμμα το οποίο σε κάθε ευκαιρία διεκδικούσε ακόμα και κάτω από αυτές τις συνθήκες, τον ηγετικό ρόλο του καθοδηγητή και του οδηγού. Στις 28 Οκτωβρίου το σχέδιο που είχε να κάνει με την οργάνωση της Συνταγματικής Συνέλευσης είχε ολοκληρωθεί και βρισκόταν πάνω στο γραφείο του Buffarini Guidi [12]. Τελικά οι απόψεις των σκληροπυρηνικών , αυτών που υπερασπίζονταν τυφλά τα προνόμια και δικαιώματα τους το σχέδιο δεν εγκρίθηκε ιδιαίτερα μετά τις αντιρρήσεις του Alessandro Pavolini που υποστήριζε φανερά τη θέση, ότι κανείς δεν μπορούσε να αφαιρέσει από το φασιστικό κόμμα το καθοδηγητικό του ρόλο.[13] 
Στο Συνέδριο που έλαβε χώρα στη Βερόνα παρουσιάστηκαν με τη μορφή μανιφέστου (manifesto di Verona ή carta di Verona) τα 18 προγραμματικά σημεία του Partito Fascista Repubblicano, που είχε ξεπηδήσει σαν το φοίνικα από τις στάχτες του Partito Nazionale Fascista. Η συνέλευση των φασιστών αντιπροσώπων τα ενέκρινε στις 14 Νοεμβρίου 1943 και επικυρώθηκε με τον τρόπο αυτό η ιδρυτική πράξη της Repubblica Sociale Italiana.[14] 
Παρ΄όλα αυτά ,πολλοί και διάφοροι λόγοι δεν επέτρεψαν το μετασχηματισμό των προγραμματικών αυτών σημείων σε νόμους του κράτους και με ελάχιστες εξαιρέσεις ποτέ δεν εφαρμόστηκαν.[15] 
Λίγο μετά την έκδοση του τελευταίου του βιβλίου από τις εκδόσεις Mondadori και με τίτλο A Roma si vive così , ο Spampanato εγκατέλειψε με τους τελευταίους φασίστες τη Ρώμη λίγο πριν την είσοδο των συμμαχικών στρατευμάτων στις 4 Ιουνίου 1944. Κάτω από αντίξοες πραγματικά συνθήκες κατάφερε να σύρει στην υποχώρηση τα πολύτιμα μηχανήματα του ραδιοσταθμού του . Στο Μιλάνο τοποθετήθηκε στις διοικήσεις της Xª Flottiglia MAS[15] όπου από την άνοιξη του 1945 ανέλαβε τη διεύθυνση του εβδομαδιαίου προπαγανδιστικού εντύπου της Δεκάτης L'Orizzonte [16]και στη συνέχεια μετατέθηκε στην Ανώτατη Διοίκηση..... 
Στο 4ο τόμο του ‘Contromemoriale’ ο Spampanato πέρα από μια σαφή εικόνα ενός αναπόφευκτου τέλους μας άφησε μια δραματική περιγραφή της τελευταίας συνομιλίας που είχε ο ίδιος με το Duce στις 24 Απριλίου 1945.[20] 
Στις 25 Απριλίου 1945, την ώρα που η κατάρρευση της Κοινωνικής Δημοκρατίας ήταν ζήτημα ημερών αν όχι ωρών ο Spampanato με 20 άνδρες της 10ης MAS, επέστρεψαν στα γραφεία του ραδιοσταθμού Radio Fante στη οδό Rovani για να μεταδώσουν ένα τελευταίο μήνυμα . Ο εκφωνητής έκανε έκκληση στους στρατιώτες να μη διαλυθούν, αλλά να περιμένουν τον εχθρό με τα όπλα στα χέρια, και τότε μόνο να τα παραδώσουν στα χέρια των αξιωματικών τους , σώζοντας τη στρατιωτική τους τιμή [21]. Επικηρυγμένος από το Ράδιο Μπάρι, ο Spampanato κατάφερε κάτω από περιπετειώδεις συνθήκες να γλυτώσει από τους διώκτες του στο Βορρά . Διέσχισε με χίλιους κινδύνους το ιταλικό στιβάλι, από πάνω μέχρι κάτω και τελικά αναγνωρίστηκε και συνελήφθη νότια της Νάπολης. Φυλακίστηκε αρχικά στο Poggioreale και λίγο αργότερα μεταφέρθηκε στις φυλακές της Regina Coeli στη Ρώμη. Στη διάρκεια της δίκης του Αν και αντέκρουσε με επιχειρήματα ένα προς ένα τα βασικά σημεία του κατηγορητηρίου τελικά κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 12 χρόνων και δύο μηνών.

Απελευθερώθηκε στις 21 Μαΐου 1947 στα πλαίσια της λεγόμενης αμνηστίας Togliatti [23], και ένα έντυπο της εποχής με εμφανή σκωπτική διάθεση του αφιέρωσε τους στίχους :
“Torna bruno Spampanato - 
come nel passato - 
ancora non s’e’ firmato – 
ma un giorno o l’altro – 
prima o poi si firmera’….[24]
Σχεδόν αμέσως μετά την αποφυλάκισή του προσχώρησε στο νεοσύστατο Movimento Sociale Italiano.[25] Ανάμεσα στα 1949 και στα 1951 ασχολήθηκε με τη συγγραφή του Contromemoriale [26], ένα είδος αντιαπομνημονευμάτων που πρωτοδημοσιεύτηκαν σε συνέχειες στο L'Illustrato. Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν  με τη μορφή βιβλίου με τον ίδιο πάντα τίτλο. 
Τον Μάιο του 1952 αποδέχθηκε τη πρόταση του Franz Turchi,[28] να αναλάβει τη διεύθυνση μιας καινούριας ανεξάρτητης εφημερίδας με δεξιό προσανατολισμό που θα είχε το τίτλο Il Secolo . Το πρώτο φύλο εκδόθηκε στη Ρώμη στις 16 Μαΐου και σε διάστημα μικρότερο του μηνός οι αναγνώστες της εφημερίδας είδαν τον τίτλο να διευρύνεται σε Secolo d'Italia. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα παραιτήθηκε από τη διεύθυνση της εφημερίδας [30] που εξελισσόταν σε επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του ΜSI και περιορίστηκε δημοσιογραφικά πάντα στις εκδόσεις των περιοδικών Sud illustrato [31], Noi[32] και La Voce [33]. 
Στις πολιτικές εκλογές του 1953 το M.S.I κέρδισε το 5,85%, των ψήφων και εξασφάλισε 29 βουλευτικές έδρες , Σε αυτές τις εκλογές ο Spampanato υποψήφιος του M.S.I στη περιφέρεια της Campania εκλέχτηκε για πρώτη φορά Βουλευτής. Στη διάρκεια του IV Εθνικού συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του επόμενου χρόνου στο Viareggio επικράτησαν οι μετριοπαθείς και εξελέγη Γενικός Γραμματέας ο Arturo Michelini [34] . Ο Spampanato πιστός στις αξίες της "φασιστικής αριστεράς", ή για να το πούμε καλύτερα στην ομάδα όσων είχαν πολεμήσει κάτω από τη σημαία της RSI και εμπνέονταν από τις αξίες της, διαχώρισε ξεκάθαρα τη θέση του. Σε αντίθεση με τους συντηρητικούς που από τη μια επιχειρούσαν να διατηρήσουν κάποιες μνήμες από την "κολασμένη" εικοσαετία και παράλληλα ήσαν πρόθυμοι να εκπαιδευτούν στις μεθοδεύσεις και τους κανόνες του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού , ο ίδιος , παρέμεινε υπέρμαχος της σοσιαλίζουσας - εθνικής γραμμής, εμφανώς εξτρεμιστής, τόσο στο τρόπο. όσο και στη μεθόδευση του πολιτικού αγώνα, αντιαστός και αντιαμερικάνος.[36] . Παραμένει στο κοινοβούλιο μέχρι το 1958, Την ίδια χρονιά εκδόθηκε ένα ακόμη έργο του L'Italia "Liberata" Ediz. di Illustrato .Πέθανε στη Ρώμη από αιφνίδιο θάνατο, στις 4 Φεβρουαρίου 1960.Το Ιταλικό κοινοβούλιο τίμησε τον πολιτικό άνδρα σε ειδική συνεδρίαση στις 9 Φεβρουαρίου 1960.





   Υποσημειώσεις:    
10 Αγγελιοφόρος
20 BRUNO SPAMPANATO: CONTROMEMORIALE
25 Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα
34 Να σημειώσουμε για την ιστορία ότι η πολιτική Μιchelini είχε σαν συνέπεια την δημιουργία εντός του MSI της Ομάδας του Ordine Nuovo με τους Pino Rauti, Clemente Grazizni,Sergio Baldassini.















                                                                                                   

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

BRUNO SPAMPANATO: Ένας Φασίστας της αριστεράς



Ο Bruno Spampanato γεννήθηκε στο Salerno της Καμπανίας μια πόλη χτισμένη στον ομώνυμο κόλπο με θέα τη Τυρρηνική θάλασσα. Ο πατέρας του Vincenzo, καθηγητής Λυκείου υπήρξε ένθερμος εθνικιστής. Τόσο από τη πλευρά της μητέρας ,όσο και του πατέρα τα παραδείγματα φιλοπατρίας και αυτοθυσίας των προγόνων του στην υπηρεσία της εθνικής ολοκλήρωσης, ήσαν πολλά και ονομαστά..... Στα 1919 ο δεκαεπτάχρονος Bruno όπως και πολλές χιλιάδες συμπατριωτών του είδαν στο νεοσύστατο Partito Nazionale Fascista[3] τη μοναδική λύση για την έξοδο της χώρας από τη κρίση και εντάχθηκε με ενθουσιασμό στις γραμμές του. Πνεύμα ανήσυχο ,με κατασταλαγμένες απόψεις σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, για τα μεγάλα προβλήματα του καιρού του, είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει από τα μέσα, τη δυναμική μετεξέλιξη του πρωτόγνωρου αυτού πολιτικού φαινομένου αντλώντας έμπνευση για τη σύνταξη των πρώτων του πολιτικών κειμένων. Στα 18 του , φοιτητής της Νομικής και πολλά υποσχόμενος δημοσιογράφος, συνεργάσθηκε αρχικά με την L'Idea Nazionale [4] και λίγο αργότερα με το Il Mattino [5] και το Il Popolo d'Italia [6] . Την ίδια εποχή πρωτοεμφανίστηκαν άρθρα του και σε ξένα περιοδικά. .... Στα 1922 έδωσε δυναμικό παρόν στο Συνέδριο του Partito Nazionale Fascista στη Νάπολι [8] και λίγο αργότερα ,στις 28 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς, πήρε μέρος στη Marcia su Roma [9]. Στα 1923, αρκετά σίγουρος για τον εαυτό του απάντησε θετικά στην ελκυστική πρόταση να αναλάβει την ευθύνη της διεύθυνσης του Gente Nostra [10] ενός δεκαπενθήμερου περιοδικού με σαφείς εθνικούς προσανατολισμούς. Από τα 1924 πτυχιούχος ήδη της Νομικής επιχείρησε να μοιράσει για ένα διάστημα το δημιουργικό του χρόνο ανάμεσα στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις, στη δημοσιογραφία και στη συγγραφή μελετών ιστορικού και κοινωνικού περιεχομένου . Πολύ σύντομα ανακάλυψε ότι κάτι τέτοιο ξεπερνούσε κατά πολύ τις δυνάμεις του και ότι όφειλε να κάνει τις επιλογές του. Στη διετία 1924-1926 είδαν το φως της δημοσιότητας τα έργα του : Divenire fascista[11], Le origini e lo sviluppo del Fascismo [12] και το Un bilancio di partito[13] Τρία έργα ιδεολογικού ενδιαφέροντος όπου οι θέσεις και οι προβληματισμοί του συγγραφέα άρχισαν να παρουσιάζουν τις πρώτες δημιουργικές αμφισβητήσεις σχετικά με τη φύση και τη πορεία του κινήματος. 

Στα 1926 ο Spampanato πήρε τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψει τη δικηγορία και να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη δημοσιογραφία. Στην απόφασή του αυτή σημαντικό ρόλο φαίνεται να έπαιξε η πρόταση να αναλάβει τη διεύθυνση της μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα της Νάπολης Lo Stato[14] Την ίδια περίοδο έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη μελέτη και την ανάπτυξη θεμάτων που αφορούσαν τη συνδικαλιστική δράση. Στα 1930, οι εμπειρίες του αυτές τον οδήγησαν στη θέση του διευθυντή της Unione dei Lavoratori dell'Agricoltura[15] του Avellino. Πολύ σύντομα η εξέλιξη των πολιτικών του ιδεών τον κατέταξαν στους πρωτοπόρους εκφραστές του λεγόμενου φασισμού της αριστεράς[16] .Όλα ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1930 με ένα αμφιλεγόμενο άρθρο του στο περιοδικό Critica fascista. Το συγκεκριμένο άρθρο με τον τίτλο "Equazioni rivoluzionarie: dal bolscevismo al fascismo"[17] θα σταθεί αρχή μιας δυναμικής αντιπαράθεσης με τις πιο συντηρητικές δυνάμεις μέσα στο κόμμα, μια αντιπαράθεση που θα διαρκέσει για τουλάχιστον ένα χρόνο δίχως οικονομία στις εκατέρωθεν βολές. .Ο νεαρός διανοούμενος εξέφραζε ανοικτά την άποψη ότι και αυτός ακόμη ο μπολσεβικισμός κατευθυνόταν νομοτελειακά προς τη κατεύθυνση ενός είδους φασισμού ανατολικού τύπου [18]. Οι ειδικές ιδιαιτερότητες του ρωσικού λαού, είχαν οδηγήσει , μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στη γέννηση ενός μεταβατικού καθεστώτος που στην ωριμότερη φάση του θα εξελισσόταν αναπόφευκτα σε αυτού του είδους το φασισμό.[19]. Τα δύο καθεστώτα , ρωσικό και ιταλικό μπορεί να είχαν ξεπηδήσει από μια επαναστατική διαδικασία αλλά σε αντίθεση με τα όσα συνέβησαν στη Ρωσία η φασιστική επανάσταση βαθιά ριζωμένη στο Risorgimento κατάφερε να πετύχει την ολοκλήρωσή της κερδίζοντας παράλληλα μια ευρύτατη λαϊκή υποστήριξη κάνοντας χρήση μιας συνθηματολογίας , της ίδιας συνθηματολογίας που στο παρελθόν χαρακτηρίστηκε ανίκανη να διεγείρει και να κατευθύνει τις μάζες. Για ένα χρόνο περίπου, πάνω σ' αυτές τις θέσεις του Spampanato συγκρούονται από τη μια, η "φασιστική αριστερά" με πρωτοπόρο το Sergio Panunzio [20] ο οποίος, προεκτείνοντας τη συλλογιστική Spampanato έφτασε στο σημείο να εντοπίσει στις δύο επαναστάσεις ,τη ρωσική και τη φασιστική επανάσταση, "la diagonale del contatto storico delle due grandi rivoluzioni moderne"[21] και από την άλλη , τους διανοούμενους "Μποταϊκούς " περισσότερο συντηρητικούς, ευαίσθητους πάντα, σε ακραίες προερχόμενες από την αριστερά θέσεις, απόψεις και ερμηνείες[22]. 
Στα 1932 ο Spampanato πειραματίστηκε με τα περιοδικά La Montagna και Politica Nuova. Παράλληλα στο διάστημα της τετραετίας (1932-1935) εξέδωσε τα έργα Popolo e Regime (1932) [25] Democrazia fascista (1933),[26] Discorsi al popolo,[27] La politica finanziaria della Destra storica[28] και Idee e baionette[29]

Υποσημειώσεις
    1
    2
    3

    4..Εθνική ιδέα. Εκδόθηκε την 1 Μαρτίου 1911 με τη μορφή εβδομαδιαίας εφημερίδας.Υπεστήριξε την ιταλική επέμβαση στη Λιβύη και στα τουρκοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου. Τάχθηκε υπέρ της εισόδου της χώρας στο μεγάλο πόλεμο και με την οικονομική ενίσχυση εθνικιστικής προέλευσης κύκλων μετετράπη στις 2 Οκτωβρίου 1914 σε ημερησία. ............ Στις 28 Δεκεμβρίου 1925 η εφημερίδα απορροφήθηκε από μια άλλη τη Tribuna αλλά διευθυντής παρέμεινε ο Roberto Forges Davanzati,
   5.Πρωία.Η ναπολιτάνικη εφημερίδα Il Mattino στα 1922 μετρούσε 30 χρόνια ζωής και ήταν η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της νότιας Ιταλίας. 
   6 Ο Λαός της Ιταλίας
   7
   8
   9.Η πορεία προς τη Ρώμη  ξεκαθάρισε  το τοπίο. Ο Βασιλιάς ανέθεσε  στο Μουσολίνι εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Πρόκειται για μια κυβέρνηση συνασπισμού όπου οι  Φασίστες αποτελούσαν μειοψηφία και στην οποία η Βουλή έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης  με μεγάλη μάλιστα πλειοψηφία.
 10.Δικός μας κόσμος

 11
 12
 13.Ένα κομματικό ισοζύγιο.Nel suo libro ‘Un bilancio di partito’ egli parla di rivoluzione fascista considerando appunto gli avvenimenti che hanno portato quest’ultimo al potere, come ‘rivoluzionari’: una rivoluzione pragmatica e basata – secondo Spampanato – su poche, chiare, ma fondamentali idee e progetti sociopolitici, economici e culturali. Un programma, quello fascista, in netta antitesi alla vecchia politica europea. Spampanato sostiene che la rivoluzione non è solo uno “scannatoio” o una semplice sostituzione di uomini e di metodi di governo, bensì un atto di fede di un popolo che si solleva e cerca di ritrovarsi. “L’azione stessa è il bisogno insopprimibile di estrinsecazione della dinamica della rivoluzione; è la molla e la propulsione del momento in cui entra il popolo”. Soltanto con l’avvento del fascismo la situazione politica italiana, fino a quel tempo (primi anni Venti), l’Italia ebbe modo di ritrovare una ragione di lotta e, soprattutto, la giustificazione sacrale e sostanziale di un’unità nazionale ben lungi dall’essere stata completata.(Giuseppe Carlino LA ‘DEMOCRAZIA FASCISTA’ DI BRUNO SPAMPANATO)
 14

 15
 16. 
 17.Επαναστατικές εξισώσεις από το Μπολσεβικισμό στο Φασισμό.Riportatonell'antologia curatada F.Malgeri e G. de Rosa, Critica Fascista ,S.Giovanni Valdarno, Landi,1980, pp 589-593.Βλέπε και Luca Leonelo Rimbotti Il fascismo di sinistra pp 120-121

 18
 19
 20.
 21.Η  διαγώνιος της ιστορικής επαφής των δύο μεγάλων σύγχρονων επαναστάσεων.

 22
 23
 24
 25 Λαός και καθεστώς(1932)
 26 Φασιστική Δημοκρατία.  Edizioni di «Politica nuova», Roma 1933
 27
 28 Η οικονομική πολιτική της Ιστορικής Δεξιάς.
 29 Ιδέες και ξιφολόγχες




Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

ΠΕΡΙ «ΕΝΟΤΗΤΟΣ»...

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό το Κίνημα τον Ιανουάριο του 1981 . Αν και ανυπόγραφο δεν είναι δύσκολο να εντοπιστεί από το ύφος της γραφής ,ο συντάκτης του στο πρόσωπο του γνωστού διανοητή Ανδρέα Δενδρινού. Περιγράφει μια κατάσταση που τριάντα έξι χρόνια εμφανίζεται σχεδόν ταυτόσημη με αυτή που ζούμε, με αποτέλεσμα η ιδέα του Εθνοκοινωνισμού να παραμένει ακόμη και σήμερα μια μακρινή και συγκεχυμένη προοπτική.


Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο της επαναλήψεως του τροπαρίου της «Ενότητος». 'Εχει γίνει σαν το τροπάριο της Κασσιανής. Επαναλαμβάνεται ακριβολογικά και σε τακτές προθεσμίες απ' αυτούς που θέλουν να εξαργυρώσουν υπηρεσίες, απ' αυτούς πού θέλουν να τους συγχωρεθούν τα ανομήματα των προηγουμένων χρόνων κι απ' αυτούς που ψάχνουν για κάποια σταδιοδρομία, ή για να συνεχίσουν μια ήδη αρχινισμένη.
Το φόβητρο είναι πάντα το ίδιο αν και το μασκάρεμα αλλάζει τις περισσότερες φορές. Αλλά η ουσία είναι μία: Πρόκειται για το πάπλωμα, ή για την κουτάλα, ή για το μέλι, ή για το κόκκαλο. Δηλαδή γιο την πολυπόθητη εξουσία! Αυτοί που την έχουν, προσπαθούν έτσι να την διατηρήσουν. Αυτοί που δεν την έχουν προσπαθούν να την αποκτήσουν, ή τουλάχιστον να εμποδίσουν τους άλλους να την διατηρήσουν, με έσχατη ελπίδα να τους υποχρεώσουν να την μοιρασθούν μαζί τους...
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις πρόκειται για υπόθεσι που δεν άφορα καθόλου στα πραγματικά συμφέροντα του λαού, ούτε - και ιδίως - του Έθνους. Πρόκειται πάντα και μόνο για την διατήρησι της μιας ή της άλλης πανομοιότυπης όψεως του θλιβερού και παρηκμασμένου πολιτικού κατεστημένου της χώρας, αυτού που συμβολίζει την Άρνηση, υπό όλες τις μορφές της.
Το σενάριο είναι πάντα το Ίδιο: Κάποτε εξαπατούν τον λαό και παίρνουν μια κάποια πλειοψηφία, λέγοντας και υποσχόμενοι τα πάντα, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα - αντικλείδι, όπου ο καθένας βρίσκει κάτι που τον συμφέρει ή που επιθυμεί αλλά αποφασισμένοι να κάμουν ακριβώς ή σχεδόν το αντίθετα απ όσα λένε.
Δεν μπορεί να γίνη αλλιώς. Γιατί το σύστημα μέσα στο οποίο κινείται, ο κομματισμός, προϋποθέτει ότι δεν υπάρχει σαφής ιδεολογική γραμμή και καμιά ουσιαστική κοσμοθεώρησις. Η εξουσία, στον σημερινό κοινοβουλευτισμό είναι απλή διαχείρισις δι' εκπροσώπων. Είναι διοίκησις υποκαταστήματος της Διεθνούς της Οικονομίας και οι διαχειρισταί δεν μπορεί ποτέ να είναι ηγέται και οδηγοί, αλλά ουραγοί και καθοδηγούμενοι.
Οι Νέοι όλου του Κόσμου το βλέπουν πιο και το καταλαβαίνουν. Είναι και πιο  ώριμοι και πιο έμπειροι από όσο  θα περίμεναν oι μεγαλύτεροί  τους. Η επιτάχυνσις  των εξελίξεων τους έκαμε έτσι. Υπάρχει παντού, σε Δύσι και Ανατολή, σε Βορρά και Νότο, ένας τεράστιος  επαναστατικός παλμός. Προς στιγμήν φάνηκε να διαυλώνεται  οπό τον Μπολσεβικισμό. Παντού. Αλλά ο Μπολσεβικισμός, γέννημα και θρέμμα των  ιδίων κύκλων που γέννησαν έθρεψαν τον καπιταλισμό έδειξε γρήγορα την ουσία του. Από το απόγειο τη ακμής του άρχισε κι αυτός την Παρακμή του. Και  οι Νέοι, παραδέρνοντας και σε πειρασμούς βουτηγμένοι , περιμένουν ακόμη την φωνή εκείνη που θα τους δείξη τον δρόμο: «Έλα πάλι» να τους πη... Άργιε νάρθη   εκείνη η μέρα... Καί θάρθη...
Προς το παρόν, το τέρας των εκλογών, η Ύδρα με τα 300 και πλέον κεφάλια αναδύθηκε πάλι Και το τροπάριο της «Ενότητος» ξανάρχισε το μοιρολόι του. Πάντα το ίδιο: «Αν δεν ενωθούμε, θάρθη η Αριστερά». «Αν δεν ενωθήτε, θα χαθήτε» «Ή εμείς ή το χάος», «Ή εμείς, ή τα...» Με δυο λόγια.Ή θα ψηφήσετε εμάς, όπως είμαστε, θέλετε δε. θέλετε, ή θα σας καταστρέψουμε»...
Αυτός ο εκβιασμός έχει θέσι για τους «εθνικόφρονας». Έχει θέσι γιο όλους όσους νοιάζονται α) γιο τον εαυτό τους β) για τον εαυτό τους γ) για τον εαυτό τους. Έχει θέσι για τους διστακτικούς, τους αναποφάσιστους, τους φοβισμένους, τους φιλήσυχους, τους ημιμαθείς και τους αμόρφωτους. Και φυσικά για τους εκμαυλιστάς και τους εκμαυλισμένους.
Ο εκβιασμός δεν έχει θέσι για όσους έχουν ξεκάθαρες σκέψεις και καθαρές Ιδέες. Δεν έχει θέσι για όσους θέλουν την ανατροπή του πολιτικού κατεστημένου του Μεταπολέμου. Δεν έχει θέσι γι αυτούς που ξέρουν τι θέλουν, πως το θέλουν, γιατί το θέλουν, τι δεν θέλουν, πως δεν το θέλουν, γιατί δεν το θέλουν... Δεν έχει θέσι για όσους πιστεύουν στην ιδεολογία του Επαναστατικού Εθνικισμού και του Εθνικού Κοινωνισμού. Για όσους θέλουν την Εθνοκρατία και όχι την Δημοκρατία ή την Λαοκρατία. Όσους είναι, όσους θέλουν να είναι, όσους δεν τολμούν να είναι, όσους θα ήθελαν να είναι, όσους μπορούν να είναι.
Αυτοί λένε «ΟΧΙ» στον εκβιασμό. Δεν θα γίνουν κουβαληταί του σάπιου και αρνητικού πολιτικού κατεστημένου. Δεν έχουν καμιά δουλειά μαζί του. Δεν ανήκουν στις αγελαίες τάξεις του. Δεν τους τιμά. Δεν τους γεμίζει. Δεν τους εμπνέει τίποτα, εκτός από αηδία, περιφρόνησι, μίσος και χαιρεκακία. Όσοι διστάζουν θα πρέπει να καταλάβουν, ότι αν υποκύψουν στον εκβιασμό, θα διαιωνίσουν μιαν αφόρητη κατάστασι, που λένε ότι αποστρέφονται. Ότι αν γίνουν κουβαληταί, θα μείνουν πάντα κουβαληταί. 'Οτι αν μπουν μέσα, θα γίνουν μοιραία σαν κι εκείνους. Ότι αν τους δώσουν το δάκτυλο, θα χάσουν το χέρι, το μπράτσο γρήγορα, το σώμα ύστερα. Ότι αν νομίσουν ότι «θα τους την φέρουν από μέσα», δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλούν, ούτε τις δυνατότητες εκμαυλισμού του κατεστημένου και ούτε τα παθήματα τους έγιναν μαθήματα. Θ' αποδείξουν ότι δεν έμαθαν τίποτα και τα ξέχασαν όλα. Όπως π.χ. την ΕΝΕΠ.
Oι «μεγάλοι» έχουν δικαιολογία για να την παθαίνουν. Έζησαν πάντα με τα παθήματα τους και κανείς δεν τους έμαθε ποτέ μαθήματα. Μπορούν μόνο ν' ακολουθούν. Ποτέ να οδηγήσουν πλέον. Γιατί οδήγησαν επί δεκαετίες. Και οδήγησαν στην κατάστασι που βρίσκονται όλοι τώρα.
Οι «μικροί» δεν έχουν δικαιολογίες. Σ' αυτούς ανήκει το μέλλον. Και θα είναι αυτό που θα σφυρηλατήσουν oι ίδιοι.
Οι «μικροί» έχουν μόνο αιτιολογίες. Οι αιτιολογίες σημαίνουν αιτίες. Και οι αιτίες είναι στην ουσία μία μόνο: Μερικοί εκμαυλισταί. Αυτοί πού τους παρασύρουν με υποσχέσεις και με αντικατοπτρισμούς ελιγμών προς τον σαπουνισμένο κατήφορο του κατεστημένου. Που δεν είναι όμως κατήφορος γι' αυτούς. Μόνο για τους άλλους, τους μικρούς στρατιώτες, τους νέους αγωνιστάς. Που θα πάνε μια μέρα στο σπίτι τους αηδιασμένοι. Ενώ οι άλλοι θα πάνε στις θέσεις, καμαρωτοί αν όχι καμαρωμένοι.
Οι εκμαυλισταί μιλούν για «Ενότητα». Και εισπράτουν επαίνους και ενισχύσεις. Αλλά για ποια «ενότητα» μιλούν; Αυτοί την έσπασαν με τα ίδια τους τα χέρια, όχι μία, αλλά δύο και τρεις φορές. Δεν μπορούν λοιπόν να μιλούν για «ιδεολογική ενότητα». Την κλότσησαν. Αν μιλούν για «πολιτική ενότητα», αυτό σημαίνει ότι θέλουν να ενωθούν με άλλους, πού δεν έχουν καμιά ιδεολογία. Ότι θέλουν να συμπράξουν με το πολιτικό κατεστημένο, ή με ένα κάποιο μέρος του, αδιάφορο ποιο. Όλο το ίδιο είναι. 
Αυτή την στιγμή, μερικοί νομίζουν ότι υπάρχουν τέσσερις οργανώσεις πού «ενώνονται» για... άγνωστον τι. Ή μάλλον «μυστικό». Και βρίσκουν «χειροκρότημα» από μερικούς και από ένα κάποιο συγκρότημα, μη θέλοντας να θυμηθούν την απορία του Περικλή στην Αγορά των Αθηνών: «Τί κακόν είπα, για να με χειροκροτούν;»
Η μια αποτελείται από παλαιούς οπαδούς και μέλη μιας παλαιοκομματικής οργανώσεως του πολιτικού που σήμερα υποτίθεται ότι αρνούνται. Δεν έχει σημασία πόσοι είναι. Σημασία έχει τι είναι και ιδίως, τι δεν είναι. Το τι είναι, ειπώθηκε. Και ασφαλώς δεν είναι ιδεολόγοι του Εθνικού Κοινωνισμού, ούτε του Επαναστατικού Εθνικισμού. Είναι γεννήματα και θρέμματα του Συστήματος. Απλώς θέλουν να ξαναμπούν στο προσκήνιο του Συστήματος.
Τί δουλειά μπορούν να έχουν οι νέοι Εθνοκοινωνισταί και Εθνικισταί μαζύ τους; Τί κοινό μπορούν να έχουν;
Η δεύτερη είναι λίγο ή πολύ άγνωστη. Και ως προς τον αριθμό και ως προς την σύνθεσί της. Αν ήταν αξιόλογη, θα είχε ακουσθή, έστω και κατηγορηθή. Αν αποτελείτο από νέους, θα είχε κάποια εκδήλωσι και κάποια εμφανή προμετωπίδα. Αν αποτελείται από μεγάλους, θα πρέπει να είναι μάλλον απόμαχοι και συνταξιούχοι του Συστήματος. Και τότε, πάντως όχι Εθνοκοινωνισταί, ούτε ιδεολόγοι. Γιατί η Ιδεολογία είναι πολύ νέα για να ερασθή γέρους και οι γέροι δεν μπορούν να την ικανοποιήσουν.
Η τρίτη είναι κάτι σαν μια λέσχη. Και ποτέ μια λέσχη δεν ανέτρεψε τίποτα, ποτέ και πουθενά. Ούτε πίστεψε ποτέ σε καμιά ιδεολογία. Λέσχες και ιδεολογίες Ριζοσπαστικές είναι ασυμβίβαστα. Άλλωστε, όταν είχαν κάποια ευκαιρία και κάποια δύναμι, δεν έκαμαν τίποτα που ν' αφήση ίχνη, ακόμη λιγώτερο εποχή. 
Τί δουλειά και τί ελπίδα μπορούν να έχουν οι νέοι Εθνοκοινωνισταί και Εθνικισταί μαζύ τους; Τί κοινό μπορούν νά έχουν;
Η τετάρτη τέλος είναι ομάδα που διέσπασε την ενότητα της ιδεολογίας του Εθνοκοινωνισμού. Και κάποιοι απ' αυτούς, όχι για πρώτη φορά. Και την έσπασε για λόγους που κάποτε όλοι θα μάθουν. Δημιούργησε σύγχυσι σε όλη την παράταξι που σήμερα λέει ότι θέλει να ενώση. Αλλά να ενώση πως; Ιδεολογικά, δεν μπορεί, γιατί αποποιήθηκε εμπράκτως την Ιδεολογία, με την διάσπασι και την «ένωσί» της με άλλους, που καμιά ιδεολογική συγγένεια δεν είχαν, μ' αυτήν. Πολιτικά, μπορεί να προσπαθήση, αλλά για να πάη προς άλλη κατεύθυνσι, με άλλους κανόνες, τους κανόνες του Συστήματος και στο πεπρωμένο του Συστήματος. Δεν είναι λοιπόν «ιδεολογική ομάδα». Αλλά τότε τί είναι; Επαγγελματική πολιτική ομάδα; Επαγγελματικό σωματείο; Λέσχη επαγγελματιών; Επιχείρησις πολιτικής;
Τί δουλειά και τί ελπίδα μπορούν να έχουν οι νέοι Εθνοκοινωνισταί και Εθνικισταί μαζί της; Τί κοινό μπορούν να έχουν;
Το λάδι και το νερό δεν ενώνονται. Μόνο το ίδιο σχήμα , μέσα στο ίδιο δοχείο , μπορούν να πάρουν.Συνεπώς , ή οι μεν, ή οι δε , πρέπει να αφομοιωθούν  με τους άλλους. Ν' αλλάξουν δηλαδή  ουσία.Και αυτοί που άλλαξαν  δεν μπορεί να είναι οι ηλικιωμένοι πολιτικοί , οι θιασώται του Συστήματος και οι κυνηγοί των  βουλευτικών εδρών του, έστω και "Ευρωεδρών".  Από τα δύο ένα λοιπόν  ή λένε ψέματα  μεταξύ  σαν ομάδες , ή λένε ψέματα στους νέους  που τους ακολουθούν ακόμη .Αλλά τα ψέματα βλάπτουν.
Και δεν είναι χαρακτηριστικά ιδεολόγων. Είναι χαρακτηριστικά κοινοβουλευτικών κατεστημένων. Κανείς δεν μπορεί τότε να ξέρη που αρχίζουν και που τελειώνουν τα ψέμματα. Τα τεντώνουν ή τα στενεύουν, όπως καθορίζει το συμφέρον εκείνων που τα λένε. Και οι Έλληνες, νέοι και λιγώτερο νέοι, χόρτασαν και από ψέμματα. Μόνο παραπάνω σύγχυσι μπορούν να φέρουν. Μόνον ν' αποδεκατίσουν ψυχικά τους αγωνιστάς μπορούν. «Εθνικόν είναι ότι αληθές. Τα ψέμματα καταθάπτουν τους λαούς», είπε ο Εθνικιστής Περικλής Γιαννόπουλος. Και τις ιδεολογίες καταθάπτουν, θάπρεπε να συμπλήρωση αν ζούσε ακόμη.
Τα συμπεράσματα είναι απλά:
Δεν μπορεί να υπάρξη «ενότητα». Γιατί η  Ιδεολογία είναι μια και μόνη: ο Εθνοκοινωνισμός. Αυτοί που την έχουν, την αποδεικνύουν με απτές αποδείξεις, έγγραφες, θετικά μεν μ' αυτά που γράφουν και υπογράφουν, αρνητικά δε με την αδυναμία των βατράχων τού έλους να τους κατηγορήσουν ιδεολογικά, ή πολιτικά, περιοριζόμενοι σε μικροπρεπείς ή χαμερπείς προσωπικές επιθέσεις, όπως αρμόζει άλλωστε σε τέτοιους. Αυτοί που την έχουν, την χαίρονται και προχωρούν στην δική τους στρατηγική, χωρίς ελιγμούς και συναλλαγές. Ακόμη λιγότερο συνδιαλλαγές. Το να μιλά κανείς για «ενότητα», σημαίνει ότι θέλει να «ενωθή» με άλλους, διαφορετικούς, με βάσι μια απροσδιόριστη νεφελώδη συγγένεια. Δηλαδή να συνδιαλλαγή. Ενότητα θα πη συνδιαλλαγή και συναλλαγή από ιδεολογικής απόψεως. Και η ιδεολογία δεν υπάρχει τότε. Στην Ιδεολογία του Εθνοκοινωνισμού, όπως και σε κάποια άλλη, υπάρχει μόνο προσχώρησις ανεπιφύλακτη. Ένα είναι το Κίνημα του Εθνοκοινωνισμού. Οι αιρέσεις ποτέ δεν έγιναν θρησκείες, είπε κάποιος στο Κρεμλίνο και ήξερε από τέτοια...
Η «ενότητα» είναι απλώς παγίδα για τους αφελείς, που δεν ξέρουν για τι μιλούν και δεν σκέπτονται πριν μιλήσουν, από καθόλου αφελείς, που ξέρουν τι λένε και γιατί το λένε.
Δεν μπορεί να ύπαρξη ενότητα με το πολιτικό κατεστημένο και τις ποικίλες, κρυφές ή φανερές παραφυάδες του. Φωτιά και νερό δεν ενώνονται ποτέ. Η πρώτη καίει και εξαγνίζει. Το δεύτερο παίρνει την μορφή του δοχείου όπου μπαίνει.
Για τους Εθνοκοινωνιστάς η επιλογή είναι απλή και αδυσώπητη. Θα την κάνουν τώρα, ή αργότερα. Όσο πιο γρήγορα, τόσο λιγότερο θα υποφέρουν και τόσο ταχύτερα θα πραγματώσουν τα όνειρα τους:
Μακρυά από τούς εκμαυλιστάς. Μακρυά από την συναλλαγή. Μακρυά από την συνδιαλλαγή. Μακρυά από την πρακτόρευσι. Μακρυά από το αρνητικό πολιτικό κατεστημένο, όλο. Μακρυά από τα εθνοκτόνα και ψυχοκτόνα παιγνίδια του παλαιοκομματισμού. Μακρυά από νεροκουβάλημα στις εκλογές και πριν απ' αυτές.
Αφήστε τους να φαγωθούν. Να συκοφαντηθούν. Να λερωθούν. Να εισπράξουν. Να πληρώσουν. Να συναλλαγούν. Να συνδιαλλαγούν. Να πουληθούν. Να πουλήσουν. Να νοικιασθούν. Να νοικιάσουν, Να φαν. Να πιουν. Να παίξουν. Να καταστρέψουν. Να καταστραφούν.
Αλλά χωρίς εσάς. Όχι εσάς. Και, πάντως, χωρίς εμάς...

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Θερινὸν Ἡλιοστάσιον 2017

Αστρονομικά υπολογίζεται ως η μεγαλύτερη ημέρα του καλοκαιριού η 21ηΙουνίου (συνήθως), ημέρα κατά την οποία ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της εκλειπτικής και αρχίζει να κατέρχεται προς τον ουράνιο ισημερινό. Το σημείο αυτό ονομάζεται θερινή τροπή και μάλιστα μερικές ημέρες πριν και μετά την τροπή, ο Ήλιος φαίνεται να αργοστέκει πάνω στην εκλειπτική και το σημείο αυτό ονομάζεται θερινό ηλιοστάσιο· η λέξη δε, προέρχεται από το λατινικό solistitium, το οποίο σημαίνει «ηλιο-σταμάτημα».
Τα αρχαία γερμανικά φύλα το αποκαλούσαν «Litha» ενώ στην Σουηδία ονομάζεται «Midsommar» και εορτάζεται από τα αρχαία χρόνια προς τιμήν της γονιμότητος. Και στην αρχαία Γαλατία, ο εορτασμός του ονομαζόταν «γιορτή της Επόνα», θεάς της γονιμότητος και προστάτιδος των αλόγων.
Στην Δανία καλείται «Sankt Hans» είναι η ημέρα όπου οι μεσαιωνικοί σοφοί άνδρες και γυναίκες (οι γιατροί εκείνης της περιόδου) συγκέντρωναν τα ειδικά βότανα ώστε να θεραπεύουν τους ανθρώπους κατά το υπόλοιπο του έτους. Τέλος, στην Νορβηγία λέγεται επίσης «Sankthansaften», υπάρχει δε μια συνήθεια να τελούνται πλαστοί γάμοι μεταξύ ενηλίκων και παιδιών συμβολίζοντας έτσι την άνθηση της νέας ζωής.
Στην αρχαιότητα η ημερομηνία του θερινού ηλιοστάσιου ήταν ένα σημαντικό ορόσημο για την οργάνωση των καλλιεργειών τους. Εξ άλλου τους επέτρεπε να κατανοούν τις επόμενες καιρικές συνθήκες. Επίσης θεωρείται παραδοσιακή ημέρα για γάμους. Όλοι οι λαοί στην θρησκευτική τους παράδοση, πρώτιστα δε μάλιστα οι Άριοι λαοί, συνέδεσαν το φως του Ηλίου με την ανώτερη πνευματική κατάσταση που μπορεί να περιέλθει ο άνθρωπος. 
Οι περισσότερες θρησκείες και οι μυστικιστικές δοξασίες θέσπισαν πανηγυρικούς εορτασμούς για τον Θεό Ήλιο και ό,τι αυτός συμβολίζει. Εξαιρετικά σημαντικοί είναι οι εορτασμοί σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυρίως στο βόρειο τμήμα της, Βαλτικές χώρες, Γερμανία, Σκανδιναυΐα, και Μεγάλη Βρετανία κ.ά..
Οι Δρυίδες των αρχαίων Κελτών γιόρταζαν τις «Φωτιές της ακτής». Μάλιστα, κάθε χρόνο στην Βρετανία στις 21 Ιουνίου συγκεντρώνονται χιλιάδες κόσμου στο μεγαλιθικό μνημείο του Στόουνχετζ (Stonehenge), καθώς η ανατολή του θερινού ηλιοστασίου εμφανίζεται στον ορίζοντα σε ευθυγράμμιση με την ογκώδη κύρια πέτρα του μνημείου. Μερικοί πιστεύουν ότι χτίστηκε αποκλειστικά για τον λόγο αυτό.
Από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια, οι Άριοι λαοί κατά την νύχτα του θερινού ηλιοστασίου ανάβουν φωτιές, τις οποίες διατηρούν ώς το ξημέρωμα, για να δηλώσουν την πίστη τους στον ζωοδότη Ήλιο αλλά και για να εξαγνίσουν κάθε κακή τροπή, εξασφαλίζοντάς του τον αιώνιο δρόμο στο δώμα του ουρανού.
Ανάλογες φωτιές ανάβουν τόσο στην Φινλανδία δίπλα στις όχθες των λιμνών, τις οποίες αποκαλούν ukko προς τιμήν του παλαιού φιλανδού ομώνυμου θεού τους, όσο και στην Λεττονία, ενώ παράλληλα τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια και καίνε στεφάνια-κορώνες, τα οποία είναι φτιαγμένα από λουλούδια για τις γυναίκες και από βελανιδιά για τους άνδρες.

Στην Ρώμη γιόρταζαν τα 
«Βεστάλια», μια γιορτή προς τιμήν της θεάς Βέστα (Vesta) της ρωμαϊκής μυθολογίας, η οποία είναι η παρθένος θεότητα της οικογένειας και της οικιακής εστίας, αντίστοιχη της Εστίας  (ἀρχαϊκή ονομασία Fεστία, με δίγαμμα “βαῦ” F μπροστά, που κατόπιν εξέπεσε) στην ελληνική μυθολογία. Και αυτές οι γιορτές της φωτιάς διαρκούσαν μια ολόκληρη εβδομάδα, ενώ την πρώτη μέρα, άνοιγε το ιερό του ναού της για μια και μοναδική φορά κατά την διάρκεια του χρόνου κι οι γυναίκες πρόσφεραν θυσίες.
Και στην Ελλάδα επίσης επιβιώνουν οι πανάρχαιες φωτιές των ηλιακών τροπών (τ᾿ Άη-Γιαννιού, το αντίστοιχο του των Sankt Hans [=Johannes, δηλ. Ἰωάννης] Σκανδιναυών), οι οποίες συνηθίζονται σ’ όλους τους Ινδοευρωπαϊκούς λαούς. Επί πλέον η πυρολατρεία συνδέεται με το έθιμο του πρωτομαγιάτικου στεφανιού· συνηθίζεται να ανάβουν φωτιά μ’ αυτά και ενώ πηδούν την φλόγα τραγουδούν:  «να πηδήξω την φωτιά – μη με πιάσει αρρωστιά» ή «αφήνω τον κακό (ή τον καλό) τον χρόνο, πάω στον καλύτερο» και άλλα όμοια.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

ΣΤΡΑΤΗ ΜΥΡΙΒΗΛΗ : Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ 2

Προηγούμενο
.......................................................................................................................................................................................................... .......................................................................................................................................................................................................... ..........................................................................................................................................................................................................

Αμέτρητα είναι τα δεινά που σώριασε και εξακολουθεί vα σωριάζει πάνω στην Ελλάδα η θεομηνία του σλαύικου κομμουνισμού. Να πιάσει να τα λογαριάσει κανείς, δε θα βρει άκρη. Μόνο στις δώδεκα πληγές του Φαραώ, που αναφέρει η γραφή, μπορεί να βρει κανείς κάτι ανάλογο, αν τις φανταστεί να ενεργούν σύγχρονα και χωρίς διακοπή επί χρόνια ολόκληρα. Ανάμεσα τους το πιο αποτρόπαιο είναι χωρίς άλλο το «παιδομάζωμα». Τη λέξη αυτή την έφκιασε το Ελληνικό Γένος στην πιο σκληρή περίοδο τής Τουρκικής σκλαβιάς. Είναι ένας όρος που ζημιώθηκε με ποταμούς από δάκρυα και αίμα. 
Τριακόσια χρόνια, τριακόσια έξη χρόνια για την ακρίβεια, η λέξη αυτή αποτελούσε τον πιο πικρό βραχνά για την Ελληνίδα μητέρα. Ξυπνούσε και πλάγιαζε, και μπροστά της στεκόταν αυτή η μυστική τρομάρα. Πότε θα περάσει η Κουστωδία του Σουλτάνου από το χωριό, να μαζέψει για τα Τάγματα των Γενιτσάρων τα πιο γερά, τα πιο έξυπνα, τα πιο όμορφα αγόρια τους. Τα μεγάλωναν, τα βύζαιναν, τα νανούριζαν και τα μοιρολογούσαν σα νάταν ετοιμοθάνατα. Η ομορφιά τους είταν μαχαίρι δίκοπο για τη βασανισμένη τους καρδιά. Η γέννηση του αγοριού σημάδευε για το ελληνικό σπίτι τη γέννηση μιας νέας δυστυχίας. Το παιδομάζωμα άρχισε στα 1320 ακόμα, από τα χρόνια του Ορχάν, που είταν ο γιος του Οσμάν, του ιδρυτού του τουρκικού Κράτους. Πήρε τέλος στα 1632, στα χρόνια του Σουλτάνου Μουράτ του Δ'. Ο Μουράτ κατάργησε το φοβερό τούτο φόρο των υποδουλωμένων Ελλήνων, για να διαλύσει αυτά τα τάγματα, που άρχισαν να παίζουν το ρόλο πραιτωριανών στην Τουρκική αυτοκρατορία. Ο Καρολίδης όμως πιστεύει πως ο Σουλτάνος φοβήθηκε μήπως με το παιδομάζωμα λείψει ολότελα το χριστιανικό στοιχείο από το κράτος του. Και το χριστιανικό στοιχείο ο Μουράτ το λογάριαζε πολύ χρήσιμο για την ύπαρξη και τη στερέωση της τουρκικής αυτοκρατορίας. Απ' αυτό είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πόσο ελληνικό αίμα ρούφηξε αυτός ο απαίσιος φόρος από την καρδιά του σκλαβωμένου Γένους. Το πιο ακριβό και το πιο διαλεχτό του αίμα. Ο Παπαρρηγόπουλος λογαριάζει σε ένα εκατομμύριο τα Ελληνόπουλα που τούρκεψαν, και πολέμησαν τη φυλή που τα γέννησε, όλα αυτά τα τρακόσια έξη μαύρα χρόνια. Οι τούρκοι παίρνανε από κάθε οικογένεια ένα ή δύο αγόρια, κάποτε και τα μονογενή τους, από 10 μέχρι 14 χρονώ. Η απόγνωση και η λαχτάρα των μανάδων είτανε τέτοια που, όπως διηγείται ο Γερμανός συγγραφέας Γκέρλαχ που γύρισε την ανατολή στα 1572, οι μανάδες που είδε  στη Βιθυνία, κάνανε προσευχές στο θεό, να πάρει τ' αγόρια τους, πριν έρθουν οι Αξιωματικοί του Σουλτάνου γι' το παιδομάζωμα. ... «Τα δημοτικά τραγούδια που άκουσα στην,Ελλάδα, λέει ο Γάλλος περιηγητής Μπρυνέ ντε Πρελ, τραγουδάνε τις μανάδες του Μωρηά που σφάζουν με τα ίδια τους τα χέρια τ' αγόρια τους, να μην πέσουν στα χέρια των τούρκων στρατολόγων». Και ο Μέντελσων Βαρτόλντι λέει: «Σπαράζει η καρδιά του ανθρώπου να μαθαίνει πως oι Ελληνίδες μητέρες σφάζουν τα παιδιά τους μπροστά στις στρατολογικές ορδές των Τούρκων, για να μη τα δούνε να ντροπιάζουν την πατρίδα τους και τη θρησκεία», Τα τάγματα αυτά των Γενιτσάρων έφτασε να έχουν στις αρχές του 17ου αιώνα δύναμη 46 χιλιάδων ανδρών. Όλοι αυτοί οι θηριώδεις διώχτες του Ελληνικού Γένους δεν είταν παρά εξισλαμισμένα Ελληνόπουλα, που τα μεγάλωσε ο Τούρκος, σπουδάζοντας τα να σφάζουν και να καίγουν την Ελλάδα και τους γονείς που τα γέννησαν. Από τότε που σταμάτησε αυτή η φριχτή δοκιμασία του Ελληνικού Γένους πέρασαν 316 χρόνια.
Τριακόσια δέκα έξη χρόνια είχε ν'  ακουστεί στον τόπο μας η λέξη "παιδομάζωμα", η πιο ανατριχιαστική λέξη που έπλασε ο Ελληνικός λαός με το αίμα, με το δάκρυ και με την πιο τρυφερή του σάρκα. Το ανάφερνε η ιστορία μονάχα. Με αποτροπιασμό το ανάφερε και η λαογραφία μας με τα τραγούδια-μοιρολόγια, που διασώθηκαν από κείνο το πανελλήνιο σύθρηνο. Και κατόπι σαν ήθελαν πια οι άνθρωποι να χαρακτηρίσουν τη βαρβαρότητα και την αγριότητα κείνης της εποχής, λέγανε: "την εποχή που γινόταν το παιδομάζωμα". Και εννοούσαν μιαν εποχή άγριας βαρβαρότητας, που οι μητέρες δάκρυζαν αίμα, και οι πατέρες καταργιούνταν την ερωτική χαρά του γάμου που έσπερνε τόση θλίψη και τόσο σπαραγμό μέσα στο σπίτι τους.
Καί ήρθε το 1948. Ο κόσμος σ' αυτό το αναμεταξύ προόδεψε. Υπάρχουν τώρα διεθνείς ερυθροί Σταυροί, υπάρχουν σύλλογοι προστασίας των ζώων, που δεν επιτρέπουν καν να κρατάς τα πουλερικά από τα πόδια με το κεφάλι κρεμασμένο προς τα κάτω, για να μην υποφέρουν από τούτη την αφύσικη στάση. Υπάρχουν διεθνείς οργανώσεις γυναικών, και ορφανοτροφεία και Υπουργεία περιθάλψεως. Υπάρχουν νόμοι και Δικαστήρια, που προστατεύουν τα παιδιά, ακόμα και από ένα μπάτσο που θα τους δώσει ο γονιός και ο δάσκαλος. Υπάρχουν ακόμα οργανώσεις ευαίσθητων ανθρώπων πού έχουν ως μοναδικό σκοπό ν' αγοράζουν και να ξελευτερώνουν από τα κλουβιά τους  τα σκλαβωμένα πουλιά. Τόσο πολύ προόδεψε μέσα σ' αυτά τα 316 χρόνια η ανθρωπιά, που έγινε νόμος και δικαστήριο. 
.......................................................................................................................................................................................................... .......................................................................................................................................................................................................... ..........................................................................................................................................................................................................
Τι ειν αυτό  που γυρεύω; Μια μεγάλη, μια πανελλήνια οργάνωση της Μακρονήσου γυρεύω, για τα δηλητηριασμένα νειάτα , σαν αυτή που αυτοσχεδίασε και τόσο άξια έφερε σε τέλος ο Στρατός μας.
Αυτή είναι η νέα γενεά της Ελλάδας για την οποία πρέπει να αγωνιστούμε όλοι .Με πάθος, με φανατισμό, με επιμονή.Τα παιδιά, τα νιάτα. Αυτά είναι το νέο θεμέλιο , η ελπίδα μας για το μέλλον.Αυτό το ξέρει  ο σλαύος  Ελληνομάχος, γι' αυτό ζητά να μεταδώσει τη σαπίλα της προπαγάνδας του στο Εθνικό μας θεμέλιο. Αλλιώτικα, όταν θα μεστώσουν λιγάκι οι μικροί γενίτσαροι  του παιδομαζώματος που γίνεται στο εξωτερικό και εξαπολυθούν ενάντια στην Πατρίδα μας μόλις θα τους το διατάξει ο σλαύος, θα είναι πια τότε αργά.Και τι θα γίνει τότες αυτό:   Οι άλλοι, οι νέοι Γενίτσαροι που εκπαιδεύονται μέσα στις πόλεις μας και  μέσα στα χωριά μας, θα ενωθούν μαζί τους για να χτυπήσουν την Πατρίδα από τη ράχη, όπως μόνο oι κομμουνιστές ξέρουν να χτυπούν την πατρίδα τους από τη ράχη. Ποιος είναι  λοιπόν ο μυστικός αυτός προστάτης των συνοδοιπόρων, των δημοσιογράφων, των λογίων, των υπαλλήλων, που εμποδίζει το χέρι της Ελλάδας να ξετινάξει από πάνω της τα παράσιτα της σιγανής φθοράς; Δεν είναι καθόλου μυστικός. Και δεν είναι ένας. Δύο είναι. Ο ένας εσωτερικός. Ο πολιτευόμενος που ξέχασε πως είναι εθνικός απόστολος και Εθνικός αγωνιστής και έγινε επαγγελματίας της  Βουλής, και δούλος της συναλλαγής. Ο άλλος είναι εξωτερικός. Είναι ο διεθνής κομμουνισμός που το χρώμα του αρχίζει από το αιματηρό κόκκινο του μπολσεβίκου και φτάνει έως το πιο υποκριτικά δυσδιάκριτο τριανταφυλλί, τής συνοδοιπορίας, τής ουδετερότητας, τής δήθεν ανθρωπιάς, της δήθεν δημοκρατίας, της δήθεν ελευθερίας σκέψεως. Όλες αυτές τις ωραίες λέξεις που αποκοιμίζουν την συνείδηση των νωθρών, των ανάνδρων και των καιροσκόπων, ο κομμουνιστής προπαγανδιστής τις μεταχειρίζεται για να διαλύσει την εθνική ενότητα. Και γι' αυτό βλέπετε κάθε φορά που πάει η Ελλάδα να κάνει μιαν αποφασιστική κίνηση για να κόψει με το νυστέρι τον κακό καρκίνο που της κατατρώει τα σπλάχνα, ακούγονται από μέσα από τον τόπο καθώς και από όλα τα πέρατα της γης, από τα σλαυόδουλα κράτη εις τα Κοινοβούλια και τις εφημερίδες των δημοκρατιών, ακούγονται κραυγές και βρισιές και συκοφαντίες ενάντια στην Ελλάδα. Ενάντια στην Ελλάδα που υποφέρει, που αιμορροεί οχτώ συνεχή χρόνια, που αγωνίζεται για όλους τους λεύτερους λαούς, που καίγεται και ρημάζεται και δεν έχει λεφτά για να οπλιστεί όπως οπλίστηκε το 40—41. Και  δεν έχει λεφτά να ξοδέψει στο εξωτερικό για να απαντήσει στη διεθνή συκοφαντική επίθεση που της γίνεται. Και δεν έχει ηγέτες άξιους να μπουν επικεφαλής ενός πανελλήνιου συναγερμού. Ηγέτες άξιους αυτού του λαμπρού λαού, του προδομένου.
Ενός συναγερμού που να μην ενδιαφέρεται για τα κόμματα, και για τους κομματάρχες και  για τις ωραίες λέξεις τις αδειανές πού είναι ηχηρές, ακριβώς γιατί είναι αδειανές, όπως είναι ηχηροί οι  αδειανοί ντενεκέδες.
Τότε λοιπόν; θα μας ρωτήσετε. Είστε ένας απελπισμένος; Καθόλου δεν είμαι ένας απελπισμένος. Είμαι απεναντίας ένας αισιόδοξος, ένας Έλληνας γεμάτος πίστη για το μέλλον και για το παρόν της φυλής μου, ένας άνθρωπος γεμάτος από χαρά και περηφάνια για το λαό στον οποίον ανήκει. Γιατί κάθε μέρα αυτός ο λαός μας δίνει νέες αποδείξεις για   τη θαυμαστή ποιότητα του. Το δείχνει με την αντίσταση του προς τα μολύσματα της αποσύνθεσης που τον ποτίζουν. Το δείχνει με τα έργα του τα καταπληχτικά. Με το θάρρος του το ακατανίκητο. Με την τιμιότητα του την αμόλυντη. Με τη λεβεντιά του την αλύγιστη που κάνει την ιστορία του των 3000 χρόνων μια αδιάσπαστη σειρά από γεγονότα ομοιόμορφα υπέροχα. 
Αυτό το Λαό σήμερα δεν τον αντιπροσωπεύουν οι ανάξιοι πολιτευόμενοι, ούτε οι άνανδροι λόγιοι, ούτε οι συμβιβαστικοί κρυφοπροδότες. Τον αντιπροσωπεύει ο Στρατός. Ο Ελληνικός Στρατός, που δεν είναι τίποτ΄ άλλο παρά ο ένοπλος Ελληνικός Λαός, απαλλαγμένος από την πολιτική διαφθορά, θέλετε να δήτε την ποιότητα του Λαού μας; Κοιτάξετε το στρατό του. Αυτόν που στάθηκε στα σύνορα από την 28 του Οχτώβρη του 1940 και από τότε δεν σταμάτησε τον αγώνα του. Τον κράτησε ένοπλος, ώσπου τσακίστηκε στο χέρι του το όπλο, μαζύ με το χέρι που το κρατούσε. Δεν τόνε σταμάτησε άοπλος. Τον συνέχισε πεινασμένος, βασανισμένος, φυλακισμένος, ντουφεκισμένος, σταυρωμένος. Τον συνεχίζει τώρα μόλις του παράδωσαν μερικά από τα όπλα που τούκλεψαν πάνω στην ιερή μάχη του εχτροί και φίλοι. Τον συνεχίζει στην Πίνδο και στο εσωτερικό, στις πολιτείες και στα βουνά και στα καράβια, όπως μόνος αυτός ξέρει να τον συνεχίζει.
Αυτό είναι που λέμε με δύο λέξεις: «Το πνεύμα του Γράμμου». Το πνεύμα του Γράμμου είναι ο  δυνατός αγέρας του καθαρμού και της υγείας, που κατεβαίνει από τις τρομερές βουνοκορφές της Ηπείρου για να συνεπάρει στο πέρασμα του όλα τα μολύσματα του κάμπου και της Πολιτείας. Το πνεύμα του Γράμμου σαν έρθει η ώρα θα κατεβεί στις πολιτείες, θα κατεβεί στις καρδιές μας, να γίνει συνείδηση πανελλήνιου εξαγνισμού. Και ανόρθωσης. Και τιμωρίας. Ο Γράμμος είναι η μεγάλη αναπνοή μας. Η μεγάλη ελπίδα μας. Αυτός είναι που δίνει σήμερα τις αποστομωτικές απαντήσεις του στη διεθνή συκοφαντική εκστρατεία πού διεξάγει στο εξωτερικό ο κομμουνισμός σαν παγκόσμια οργάνωση κακοποιών. Αυτός είναι πάλι που θα φυσήξει μεθαύριο στο εσωτερικό, όταν θα τελειώσει εκεί πάνω και εδώ γύρω με τα ανδράποδα των σλαύων, για να συνεφέρει την Ελλάδα στη φυσική της, την ιστορική της ηθική υγεία. Το πνεύμα του Γράμμου είναι η αισιοδοξία μου και η πίστη μου. Ξαίρω ποια είναι η αισιοδοξία και η πίστη όλων των γνήσιων Ελλήνων. Γι΄ αυτόν τον ανώνυμο φαντάρο, γι΄ αυτόν τον ήρωα Χωροφύλακα, γι' αυτόν το φτωχό Μ.Α.Υ. πρέπει να κινηθεί, να κινείται αδιάκοπα, άγρυπνα, ακούραστα, γενναιόδωρα η στοργή μας, η φροντίδα μας, η αγάπη μας, η έγνοια μας. Γιατί αυτός είναι η αληθινή καρδιά της ΕΛΛΑΔΑΣ, η ζεστή, η πιο πιστή, η τίμια καρδιά της ΕΛΛΑΔΑΣ.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

ΣΤΡΑΤΗ ΜΥΡΙΒΗΛΗ : Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ

ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η Καλαμάτα πήρε το φετεινό καλοκαίρι την ξεχωριστή τιμή και χαρά να κρατήσει για κάμποσες μέρες κοντά της το γνωστό σ' όλους κορυφαίο λογοτέχνη, εξαίρετο άνθρωπο και διαλεχτό, προ παντός, Έλληνα κ. Στρατή Μυριβήλη, τον άνθρωπο με τη μεγάλη καρδιά. Ο αγνός διανοούμενος και πατριώτης, που θέλησε να γνωρίσει από κοντά το λαό μας και να ζήσει τις σκληρές στιγμές της βασανισμένης ζωής του που οι εχθροί της Πατρίδας τον ανάγκασαν να ζει, πάσκισε, κοντά στ' άλλα, να ζωγραφίσει τους μεγάλους κινδύνους που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελληνική φυλή και να δώσει τον τόνο που πρέπει στο σημερινόν Εθνικόν αγώνα. Κρατώντας το μυστικό της πέννας και του λόγου, μίλησε πλούσια και ζωντανά, όπως ξέρει αυτός να γράφει και να μιλά, κι' η φωνή του αντήχησε στις Ελληνικές καρδιές. Η Καλαμάτα δοκίμασε την περηφάνεια να τον χειροκροτήσει σε τέσσερες εξαιρετικές διαλέξεις του που έδωσε από μικρόφωνο. Μια (αυτή που είναι τυπωμένη παρακάτω: "Ο  κομμουνισμός και το παιδομάζωμα" , που έδωσε στο λαό της Καλαμάτας από τον εξώστη του ξενοδοχείου "Ακταίον" στην πλατεία Βασιλέως Γεωργίου. Άλλη, με θέμα: "ο άρρωστος πολιτισμός", που, έπειτα από παράκληση του Συμβουλίου της Λαϊκής Βιβλιοθήκης της Καλαμάτας, έδωσε στον Κήπο της Εδέμ. Μια άλλη, για το στρατό, και την τελευταία, πάλι στον Κήπο με θέμα την αξέχαστη Ελληνίδα Δέλτα.
Το Συμβούλιο της Βιβλιοθήκης της Καλαμάτας, αναγνωρίζοντας την αξία που θα είχε να μπουν και στο τελευταίο σπίτι οι φωτεινές αυτές διαλέξεις, παρακάλεσε τον κ. Μυριβήλη να δώση το δικαίωμα να τυπωθούν σε βιβλιαράκια οι διαλέξεις του και αυτός ευγενέστατα δέχτηκε πρόθυμα να τις παραχωρήσει αφιλοκερδώς. Γι΄ αυτό, το Συμβούλιο της Βιβλιοθήκης αισθάνεται επιτακτική την υποχρέωση να ευχαριστήσει θερμά και πάλι τον αγνόν αγωνιστή και φλογερό πατριώτη για τη γενναία χειρονομία του.
Σήμερα δίνουμε στην κυκλοφορία τη διάλεξί του: "o κομμουνισμός και το παιδομάζωμα". Αργότερα ελπίζουμε να τυπωθεί και η άλλη: "ο άρρωστος πολιτισμός".
Κρίνουμε ανώφελο να πούμε περισσότερα στους αναγνώστες για τον κ. Μυριβήλη, που το πλούσιο έργο του είναι πασίγνωστο. Έχοντας υπ' όψη μας όμως την αξία που έχει η διάλεξη που κυκλοφορούμε, παρακαλούμε θερμά όλους να καταβάλουν κάθε προσπάθεια ώστε να διαβαστεί όσο το δυνατό από περισσότερους και προ παντός από τους νέους. Μ' αυτό τον τρόπο πιστεύουμε πως η προσπάθεια του κ. Μυριβήλη, προσπάθεια να νικήσουμε στο σημερινό μεγάλο αγώνα της Φυλής, να σώσουμε την Ελλάδα, θα αποδώσει τους λαμπρούς καρπούς της.
Καλαμάτα: Νοέμβρης 1948
(Τό Διοικ. Συμβούλιο της Λαϊκής Βιβλιοθήκης   της   Καλαμάτας)

Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ
Κάθε φορά που μια μεγάλη χαρά, ή μια θλίψη έρχεται να συνταράξη ως τις Εθνικές του ρίζες ένα λαό, τα άτομα που τον αποτελούν αισθάνονται τη βιολογική ανάγκη να συμπλησιαστούν και να συνειδητοποιήσουν όσο περισσότερο μπορούν την ομαδική τους αλληλεγγύη. Το ίδιο γίνεται όταν ένας μεγάλος κίνδυνος σταθεί πάνω από το Εθνικό σύνολο! Τότε κάθε άτομο υπακούει σε μια μυστική, κεντρομόλο δύναμη, που το σπρώχνει να συσπειρωθή γύρω στην κοινή, την παλιά και αγαπημένη εθνική εστία. Το αποτέλεσμα είναι θαυμαστό. Το απομονωμένο άτομο αισθάνεται τότε μέσα του τη δύναμη της ομογένειας του συνόλου, ο καθένας γίνεται η συνισταμένη όλων των συγκλινουσών θελήσεων. Μπορεί τώρα πια να δεχτεί κατάστηθα όλη τη χαρά και όλη τη θλίψη της ομάδας. Μπορεί ο καθένας να αντικρύσει τη φοβέρα του κινδύνου με όλη την τρομερή δύναμη των ενωμένων συνειδήσεων. Και αντίθετα πάλι. Το πλήθος των ατόμων που αποτελούν την ομογενή κοινότητα, αποχτά ξαφνικά το αίσθημα της ασφάλειας, που ενώνει τις αμέτρητες προσωπικότητες σε μίαν ενιαία σύνθεση. Ο άπειρος αριθμός παραμερίζει τα διαχωριστικά γνωρίσματα και τις επί μέρους διαφορές, και αισθάνεται να συμπτύσσεται σε ένα πολυάνθρωπο και χιλιόψυχο εθνικό υπεράτομο. Ένα υπεράτομο που συγκεντρώνει και εκφράζει τις δυνατότητες και τους πόθους ολοκλήρου ενός λαού, ολάκερης μιας φυλής. Τότες όλες οι καρδιές χτυπούν με τον ίδιο ρυθμό. Γίνουνται μια καρδιά. Η καρδιά της φυλής που χτυπά σε εκατομμύρια στήθη. Και ο ήχος είναι καταπληχτικός και όλοι τον αφουγκράζονται με συγκίνηση. Είναι ο ρυθμός που σφυρηλατεί μέσα σ' ένα σπήλαιο τη μοίρα και τη ζωή της ενωμένης φυλής.
Αυτές τις κρίσιμες και υπέροχες ώρες τις γνωρίσαμε όλοι μας αυτά τα τελευταία χρόνια. Η δική μου η γενεά τις γεύεται και τις ζει από το 1912 ως τα σήμερα. Η νεώτατη γενεά τις χαίρεται από κείνο το κοσμογονικό πρωϊνό της 28 του Οχτώβρη 1940. Οι πρόγονοι μας άκουσαν το χτύπο της πανεθνικής καρδιάς τη μέρα της Σαλαμίνας, τη μέρα του Μαραθώνα, τη μέρα του Μεγαλεξάνδρου, τη μέρα του Βασιλείου του Τσιμισκή, τη μέρα του Ακάθιστου ύμνου, τη μέρα του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου, τη μέρα της Αγίας Λαύρας και του Μεσολογγίου τη μέρα, και της Κρήτης. Και θα ζήσουμε τη μέρα της Κύπρου και της Β. Ηπείρου τη μέρα. Όλες αυτές oι μεγάλες μέρες, και άλλες ακόμα, είναι μέρες που ακούγεται μέσα από τη σκοτεινή σπηλιά του χρόνου ο ρυθμός της πανεθνικής καρδιάς, που σφυροκοπά πάνω στο σκληρό αμόνι της Ιστορίας, τη μοίρα του γένους. Του Γένους του Ελληνικού.
Κάθε φορά που το Γένος σύσσωμο αιστανθεί αυτό το θαύμα, νοιώθει συγχρόνως πως καμιά υλική δύναμη δεν μπορεί να το καταπονέσει και να το βάλει κάτω. Αυτό το ξέρουν καλά — καλύτερα οπό μας-όλοι οι εχθροί που κατά καιρούς επιχείρησαν να εξαφανίσουν την Ελληνική φυλή που στέκεται πεισματικά ριζωμένη πάνω σε τούτο το βράχο σαν τα δυνατά πουρνάρια επί τριάντα αιώνες. Οι παλιοί καταχτητές το ήξεραν οπό διαίσθηση. Οι σημερινοί το ξέρουν επιστημονικά. Γι΄ αυτό και εφαρμόζουν γιο την υποταγή των λαών ολόκληρο σύστημα μιας ψυχοτεχνικής, σατανικά σοφής, μελετημένης και πειραματισμένης επί τριάντα χρόνια μέσα στα μυστικά εργαστήρια της ψυχολογίας των λαϊκών μαζών. Και γι΄ αυτό οι επιθέσεις τους εκδηλώνουνται με λύσσα και μανία ενάντια σε όλους εκείνους τους παράγοντες που αποτελούν τους συνδετικούς κρίκους γιο την Εθνική μας ενότητα. Τη σημαία, τη θρησκεία, το σχολειό, τα ήθη και έθιμα, τη γλώσσα, τα τραγούδια και τις παραδόσεις της οικογένειας.



Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Οι νόμοι του Γ’ Ράιχ για την προστασία των ζώων

«Στο νέο Ράιχ η σκληρότητα εναντίον των ζώων, δε θα επιτρέπεται.»
Στην ιστορία συχνά ο Χίτλερ παρουσιάζεται ως μια βίαιη και αυταρχική προσωπικότητα, δίχως ευαισθησίες και ενδιαφέροντα. Είναι όμως πραγματικά έτσι; Κάποια γεγονότα έρχονται για να διαψεύσουν τη παραπάνω θεωρία.
Έχει ακουστεί από επιτελείς του Χίτλερ και ανθρώπους του στενού του περιβάλλοντος που τον γνώρισαν καλά, ότι υπήρξε ένας «διερμηνέας του Πνεύματος της Φύσεως». Ο τίτλος αυτός δεν του αποδόθηκε άδικα αφού ήταν εκείνος που για πρώτη φορά στην ιστορία ασχολήθηκε σοβαρά και με απόλυτη αυστηρότητα σε θέματα που αφορούσαν τη προστασία της φύσεως και των ζώων.
Αν και το 1933 που ανήλθε το NSDAP στην εξουσία υπήρχαν ορισμένοι υποτυπώδεις νόμοι που αφορούσαν στη συμπεριφορά απέναντι στα ζώα, ο Χίτλερ ήταν το πρόσωπο που καθιέρωσε πραγματικούς νόμους  και αυστηρές ποινές σε αυτούς που θα κακομεταχειριζόντουσαν ένα ζώο για οποιοδήποτε λόγο.
Γελοιογραφία  του σατυρικού περιοδικού Kladderadatsch .
Τα ζώα  χαιρετίζουν με  υψωμένη τη δεξιά  τον Πρόεδρο του
Κοινοβουλίου Hermann Göring , πρωτεργάτη της ψήφισης
μιας σειράς πρωτοποριακών νόμων με αποκλειστικό σκοπό
τη προστασία τους από  βάναυσες και απάνθρωπες
συμπεριφορές. των "πολιτισμένων"ανθρώπων.
Στο Γ’ Ράιχ έγινε πραγματικότητα αυτό που ακόμα και τώρα κυνηγάνε οι απανταχού ανά τον κόσμο φιλόζωοι, ενώ οι ποινές για τον βασανισμό και τον φόνο ενός ζώου φτάσανε σε επίπεδα που πάντα απαιτούσε η φιλοζωική κοινότητα και ίσως και παραπάνω. Ο Εθνικοσοσιαλισμός απέρριψε τους ανθρωποκεντρικούς λόγους για τη προστασία των ζώων και τόνισε ότι τα ζώα θα πρέπει να  προστατεύονται για τους δικούς τους λόγους.
Οι πολιτικές σχετικά με τη συνύπαρξη των ζώων και του ανθρώπινου πολιτισμού πραγματικά φτάσανε σε άλλα επίπεδα. Ακόμα και για τη κατασκευή οδών για να μπορούν τα ζώα του δάσους να περνάνε τους αυτοκινητόδρομους χωρίς να γίνονται θύματα ατυχημάτων φρόντισε η εξουσία του Γ’ Ράιχ.
Ο «Reichstierschutzgesetz» ο νόμος του Ράιχ για τη προστασία των ζώων δηλαδή, θεσπίστηκε αμέσως και μάλιστα έγινε υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά, τα γυμνάσια, τα λύκεια και τα Πανεπιστήμια της Γερμανίας.!
Ο Χέρμαν Γκέρινγκ προειδοποιούσε: «Όσοι συμπεριφέρονται στα ζώα σαν να είναι άψυχα αντικείμενα θα στέλνονται στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως».
Η Γερμανία του Χίτλερ έγινε το πρώτο κράτος και δυστυχώς το τελευταίο που τιμωρούσε όσους έκαναν πειράματα σε ζώα και τεμαχίζονταν όσο ακόμα αυτά ήταν ζωντανά.Ακόμα και το εμπόριο παγίδας απαγορεύτηκε, όπως επίσης και το ανεξέλεγκτο κυνήγι. Απαγορεύτηκε το πετάλωμα των αλόγων και θεσπίστηκαν νόμοι ακόμα και για τον τρόπο βρασίματος των οστρακοειδών «ώστε να μη βράζονται ζωντανά και υποφέρουν». Στα τέλη του 19ου αιώνα ο εβραϊκός τρόπος σφαγής «kosher» και τα πειράματα στα ζώα ήταν από τις κύριες ανησυχίες της γερμανικής κυβέρνησης του Γ’ Ράιχ. Μάλιστα από το 1927 ακόμα, εκπρόσωπος του NSDAP είχε απευθυνθεί στο Ράιχσταγκ και είχε κάνει έκκληση για δράσεις κατά των βασανισμών των ζώων και τη σφαγή «kosher».
Στις 21 Απριλίου του 1933 ψηφίστηκε ο νόμος σχετικά με τη σφαγή των ζώων που όριζε ότι κανένα ζώο δε θα σφάζεται χωρίς αναισθητικό. Στις 24 Απριλίου εκδόθηκε νόμος σχετικά με την απαγόρευση της ζωοτομίας, ενώ στις 16 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς ψηφίστηκε η πλήρης απαγόρευση της. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ ανακοίνωσε σχετικά: «Τέλος στα αφόρητα βασανιστήρια και στη ταλαιπωρία σε πειράματα  με ζώα. Μια απόλυτη και μόνιμη απαγόρευση στη ζωοτομία είναι όχι μόνο απαραίτητη νομοθεσία για την προστασία των ζώων δείχνοντας την αλληλεγγύη στον πόνο τους, αλλά είναι επίσης ένας νόμος για την ίδια την ανθρωπότητα… Ανακοινώνω επομένως,  την άμεση απαγόρευση της ζωοτομία η οποία θα αποτελεί πράξη αξιόποινη. Μέχρις ότου να ορισθεί η οριστική τιμωρία στον ένοχο, θα πρέπει να μεταβαίνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης».
Ψηφίστηκαν επίσης νόμοι που αφορούσαν την αναδάσωση και την προστασία των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.