Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: ΕΠΙΛΟΓΟΣ 3

Επιστροφή
Στις 10 το βράδυ το Ράδιο . Αμβούργο διακόπτει το πένθιμο εμβατήριο του Ζικφρίδου από το Λυκόφως των Θεών για να αναγγείλει.

«0 Φύρερ μας . Αδόλφος Χίτλερ μαχόμενος μέχρι της τελευταίας πνοής εναντίον του Μπολσεβικισμού, έπεσε για την Γερμανία σήμερα τo απόγευμα στο Γενικό επιτελείο της Καγκελαρίας του Ράιχ. Στις 30 Απριλίου ο Φύρερ είχε διορίσει σαν διάδοχό του τον Αρχιναύαρχο Νταίνιτς. 0 Αρχιναύαρχος, διάδοχος του Φύρερ θα μιλήσει τώρα στο Γερμανικό λαό".[1]

Μέσα στο πυρετό της εξόδου το μήνυμα περνά απαρατήρητο. Υπάρχει ακόμα αρκετός κόσμος στα καταφύγια και η πρώτη ομάδα που είχε προγραμματιστεί να φύγει στις 9 δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Επικεφαλής της πρώτης ομάδας είναι ο Mohnke. Πρόκειται να μοιραστούν τη τύχη τους μαζί του ο Hans Baur, ο Hans Rattenhuber, οι γραμματείς του Χίτλερ Traudl Junge και Gerta Cristian καθώς και η διαιτολόγος του Constanze Manzialy. Πρώτος σταθμός ο σιδηροδρομικός Σταθμός της Friedrichstrasse. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα o Aρχιναύαρχος απευθύνει στο ακόλουθο διάγγελμα όχι στο Γερμανικό λαό όπως κανείς θα περίμενε, αλλά στο Στρατό:

«Γερμανική Βέρμαρχτ, συναγωνιστές. 0 Φύρερ έπεσε. Πιστός στη μεγάλη ιδέα του να σώσει τους λαούς της Ευρώπης από το Μπολσεβικισμό, είχε αφιερώσει την ζωή του και βρήκε το θάνατο πολεμώντας. Μαζί μ’ αυτόν εξαφανίζεται ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της Γερμανικής Ιστορίας. Με ευλαβική υπερηφάνεια και οδύνη χαμηλώνουμε μπροστά του την σημαία. Αναλαμβάνω την υπέρτατη διοίκηση όλων των δυνάμεων της Γερμανικής Βέρμαχτ με την θέληση να συνεχίσω τον αγώνα εναντίον του Μπολσεβικισμού έως ότου τα στρατεύματα τα οποία πολεμούν στο μέτωπο και οι εκατοντάδες χιλιάδες οικογενειών της Ανατολικής περιοχής της Γερμανίας σωθούν από τη σκλαβιά και την καταστροφή. Εναντίον των Άγγλων και των Αμερικανών οφείλω να εξακολουθήσω μαχόμενος σε ένταση και χρονική διάρκεια ανάλογη εκείνης που ­θα χρησιμοποιήσουν για να με εμποδίσουν στη διεξαγωγή του πολέμου εναντίον των Μπολσεβίκων». [2]

Πολλοί λίγοι ακούν το διάγγελμα και λιγότεροι ακόμη δείχνουν πρόθυμοι να υπακούσουν. Η απόφαση για την ανάγκη μιας συνθηκολόγησης έστω και άνευ όρων είναι για το Βάιλντιγκ μονόδρομος. Η μεθόδευση καινούριων διαπραγματεύσεων περνά από στόμα σε στόμα  μέσα στο πυρακτωμένο καμίνι του Βερολίνου. Ευσυνείδητοι αξιωματικοί υπογράφουν τις αποστρατεύσεις των ανδρών τους με την ελπίδα ότι αν συλληφθούν δεν θα θεωρηθούν αιχμάλωτοι πολέμου. Στο μπούνκερ του Ζωολογικού κήπου ο στρατηγός Σίντοου επιστατεί προσωπικά στην εκκένωση των τραυματιών . Όπου λειτουργούν τα τηλέφωνα διαταγές έρχονται και φεύγουν .Το σύνθημα «δεν θα συνθηκολογήσουμε" ακούγεται όλο και συχνότερα στη περιοχή του Ζωολογικού κήπου.[3] 
Λίγο αργότερα ο ασύρματος της Βοσστράσσε αρχίζει να καλεί στη γερμανική και στη ρωσική γλώσσα.
-Εδώ 56ο σώμα τεθωρακισμένων. Ζητούμε άμεση κατάπαυση του πυρός. 0ι αντιπρόσωποί μας θα προσέλθουν στο Πότσνταμερμπρύ­κε στις 12.30 μετά τα μεσάνυχτα. Σημείο αναγνωρίσεως λευκή σημαία με φόντο κόκκινο φως. Παρακαλούμε απαντήσετε.[4]
Η απάντηση φτάνει σύντομα από τον τομέα της 79ης Μεραρχίες τυφεκιοφόρων του Κόκκινου Στρατού. Για μια ακόμη φορά ο Στρατηγός Chuikov αποδέχεται το αίτημα των Γερμανών και για μια ακόμη φορά ο von Dufving συνοδευόμενος από δύο αξιωματικούς εμφανίζονται στο προκαθορισμένο σημείο στις 12,50 της 2 Μαΐου   κάτω από λευκή σημαία. Οδηγούνται στο Τσουίκοφ . Ύστερα από κάποιες διαδικαστικές διευκρινήσεις που διαρκούν πολύ λίγο εμφανίζεται ο Weidling, [5]
Η ιδιότητα του σαν Διοικητή της Άμυνας του Βερολίνου διευκολύνει τον διάλογο. Ο Σολοκόφσκυ είναι παρών επίσης στη διαδικασία της παράδοσης.. 
Τσουίκωφ: Είσθε ο Διοικητής της Φρουράς του Βερολίνου;
Weidling: Μάλιστα, είμαι ο Διοικητής του LVI Σώματος Τεθωρακισμένων.
Τσουίκωφ: Πού είναι ο Κρεμπς; Τι σας είπε;
Weidling: Τον είδα χθες στην Καγκελαρία. Έχω την εντύπωσι ότι απεφάσισε να αυτοκτονήση…Επαναλαμβάνω ότι έχω διατάξει όλες τις μονάδες μου να παραδοθούν.
Τσουίκωφ: Ποια είναι τα όρια της δικαιοδοσίας σας;
Ο Weidling εξήγησε με την βοήθεια ενός χάρτου.
Τσουίκωφ: Ο Στρατάρχης έχει διατάξει παύσι πυρός επίσης. Ποιές περιοχές έχουν ναρκοθετηθή;
Weidling: Δεν έχομε νάρκες. Δεν έχομε βάλει εκρηκτικά ούτε στις γέφυρες.
Σολοκόφσκυ: Τι συνέβη με τον Χίτλερ και τον Γκαίμπελς;
Ο Weidling­ τους είπε ό,τι γνώριζε.
Τσουίκωφ: Έτσι, λοιπόν, ο πόλεμος τελείωσε.
Weidling: Κατά τη γνώμη μου, κάθε περαιτέρω θυσία θα είναι πράξις τρέλας και ένα έγκλημα.
Τσουίκωφ: Αυτό είναι απολύτως σωστό. Υπηρετείτε στον Στρατό πολύ καιρό;
Weidling: Από το 1911. Άρχισα με τον βαθμό….
Στο σημείο αυτό ο Helmuth Weidling κατέρρευσε. Ένα τηλεφώνημα ανέφερε ότι λίγοι Γερμανοί ακόμη πυροβολούσαν.
Weidling: Θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να σταματήσω τις εχθροπραξίες από δικής μας πλευράς.
Τσουίκωφ: Υπόγραψε μια διαταγή και η συνείδησίς σου θα είναι ήσυχη.[6]
Ο Weidling­ κάθησε και άρχισε να ετοιμάζη το σχέδιο της διαταγής ΄Κανείς δεν μιλούσε. Ήταν 7.57 το πρωί ώρα Μόσχας .Ο Τσουίκωφ πρότεινε να πάρουν το πρωινό τους. Ο Weidling συνέχισε να γράφη.
Τσουίκωφ: Μήπως σας χρειάζεται ο Υπασπιστής σας;
Weidling: Μάλιστα ,παρακαλώ.Ένας ψηλός με μαύρα μαλλιά μπήκε μέσα. Φορούσε ένα μονόκλ και γκρίζα γάντια.Τα μαλλιά του ήσαν καλοχτενισμένα . Ήταν ο Συνταγματάρχης Ρέφιορ , ο δεύτερος Επιτελάρχης του Weidling­ .[7]
Ο Σοβιετικός στρατηγός Τσούικωφ διαβάζει το κείμενο της διαταγής  και δίνει τη τελική του έγκριση . Με χέρι που τρέμει Weidling υπογράφει το σύντομο διάγγελμα προς τούς υπερασπιστές του Βερολίνου.
Στις 30 Απριλίου ο Φύρερ στον οποίον είχαμε ορκισθεί αφοσίωση μας εγκατέλειψε. Εσείς βεβαίως νομίζετε ακόμη ότι οφείλετε να υπερασπίσετε το Βερολίνο κατά διαταγή του Φύρερ. Παρ' όλα αυτά ή έλλειψη βαρέων όπλων πολεμοφοδίων και ολόκληρη ή κατάσταση καθιστούν πλέον τον αγώνα παράλογο. Κάθε ώρα πού θα πολεμήσετε επιπλέον θα παρατείνετε τις τρομερές ταλαιπωρίες των αμάχων και των τραυματιών. Σε συνεννόηση με την ανωτάτη διοίκηση των Ρωσικών στρατευμάτων σας καλώ να σταματήσετε τον αγώνα. Weidling­.[8]
Οι άνδρες της Μεραρχίας Müncheberg δεν δείχνουν διάθεση να συμμορφωθούν. Υπερασπίζονται με αυτοθυσία τις θέσεις τους στο Ζωολογικό κήπο και το Tiergarten ενώ τα τελευταία άρματα θυσιάζονται κοντά στη πύλη του Βραδεμβούργου.[9] Στην καινούρια έδρα του στρατηγείου του , στο Ενυδρείο του Ζωολογικού κήπου (προηγούμενη έδρα το ξενοδοχείο Έντεμ)  ο ήρωας των υψωμάτων του Seelow Werner Mummert[10]  εξακολουθεί να διευθύνει τον αγώνα αν και τραυματισμένος   Προέχει η κάλυψη της υποχωρήσεως των τραυματισμένων και των αμάχων πριν επιχειρήσουν με τη σειρά τους την έξοδο. 
Ένας άλλος που μεθοδεύει τη παράδοση είναι και ο ο υφυπουργός προπαγάνδας Fritsche . Με νεκρούς το Φύρερ και το Γκαίμπελς και το Μπόρμαν να βιάζεται να συναντήσει το Νταίνιτς είναι αμέσως o επόμενος στην ιεραρχία και κατά συνέπεια οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλία και να πετύχει θεωρητικά εκεί που απέτυχαν οι άλλοι.  Στο γραφείο του στο Υπουργείο προπαγάνδας προσπαθεί να συντάξει ένα κείμενο με το οποίο θα κάνει έκκληση στον εχθρό για κατάπαυση των εχθροπραξιών. Αγνοεί τις ενέργειες του Weidling . Ένας από τους γραμματείς έχει ήδη ξεκινήσει τη μετάφρασή του στα ρωσικά. Τους διακόπτουν χτυπήματα στη πόρτα. Από τη μια στιγμή στην άλλη , ο γραμματέας Junius βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με το στρατηγό Burgdorf. Δείχνει μεθυσμένος και είναι εκτός εαυτού. Πλησιάζει το Φριτς .
-Θέλεις να παραδώσεις τη πόλη αλλά δεν θα τα καταφέρεις. Θα σε σκοτώσω....
Μια σφαίρα που προοριζόταν για το Φρίτσε καρφώνεται τελικά στο ταβάνι γιατί οι ψυχραιμότεροι καταφέρνουν να τον αφοπλίσουν. Ο Στρατηγός απομακρύνεται και ο Φρίτσε μπορεί να ολοκληρώσει τη πρωτοβουλία του. Ταχυδρόμος ορίζεται ο γραμματέας Junius. Οι Ρώσοι που ήδη συνομιλούν με το Βάιλντιγκ δεν δείχνουν ιδιαίτερη βιασύνη. Απλά λένε στο Γερμανό απεσταλμένο ότι το αίτημα διαβιβάζεται αρμοδίως και θα υπάρξει απάντηση.....[11] 
Από αυτούς που προτιμούν την έξοδο παρά τη συνθηκολόγηση είναι ο Krukenberg.[12] Γύρω στις 2 τη νύχτα η μικρή ομάδα του  διασχίζει με χίλιες προφυλάξεις τη Charlottenstrasse και τη Friedrichstrasse κάτω από τα συνεχή πυρά του εχθρού. Μια ώρα αργότερα μια δεύτερη ομάδα ενώνεται με τη πρώτη.Την αποτελούν κυρίως Σκανδιναβοί  και Γερμανοί κάτω από τη διοίκηση του  πρώην αρχηγού τους στην Εσθονία, Brigadifihrer Ziegler [13]. Με το φως της μέρας τα πράγματα δυσκολεύουν γιατί  η ομάδα που έχει χάσει την ευελιξία της και τους ρυθμούς της λόγω του όγκου της εντοπίζονται από τους σοβιετικούς που χωρίς να χάσουν χρόνο στρέφουν πάνω τους τα  πυρά τους.
- Θα προσπαθήσουμε να περάσουμε μέσα από το Gesundbrunnen με κατεύθυνση το Pankow και το Wittenau, αποφασίζει ο Krukenberg.
Στη διασταύρωση της Brunnenstrasse και Lortzing Strasse, οι φυγάδες εντοπίζονται και πάλι , Το πυρ είναι αδιάκοπο , οι όλμοι που πέφτουν ασταμάτητα προκαλούν βαριές απώλειες. . Καθένας προσπαθεί να καλυφθεί όπως μπορεί. Είναι σε όλους φανερό ότι δεν μπορεί να προχωρήσουν περισσότερο. Δίπλα στο Krukenberg  πέφτει νεκρός ο Ziegler .
- Δεν μπορούμε να μείνουμε άλλο εδώ αποφασίζει ο Krukenberg. Θα προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε σχηματίζοντας  μικρές ομάδες. 
Στο ύψος της Ziegelstrasse  ο   Krukenberg αναγνωρίζει στη μισοκαμένη σιλουέτα ενός Τίγρη , το ίδιο ακριβώς άρμα  που το προηγούμενο απόγευμα ύστερα από διαταγή του Μόνκε είχε στείλει στη Καγκελαρία για να υποστηρίξει την έξοδο της Ομάδας Μπόρμαν [14]. Δεν μπορεί όμως να εντοπίσει κανένα απολύτως ίχνος , ούτε από το Reichsleiter ούτε από τους συντρόφους του. Την ίδια ώρα η ομάδα Μόνκε αφού κατάφερε να περάσει το ποτάμι κατάφερε να φτάσει μέχρι τη Schönhauser Allee αλλά η παρουσία ισχυρότατων δυνάμεων του εχθρού δεν της επιτρέπει να προχωρήσει περισσότερο. Παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα υπόγειο κοντά στη  περιοχή του Pankow ελπίζοντας σε ένα θαύμα. 
Στις 5:55 χαράματα της 2 Μαΐου στο κέντρο της πόλης ,ο Dufving, ο Hans Refior, ο Siegfried Knappe, μέλος του επιτελείου του Weidling. και ένας Γερμανός ταγματάρχης επικεφαλής μιας εκατοντάδας στρατιωτών εμφανίζονται στο τέλος της Bendlerstrasse. Ειδοποιημένοι οι Σοβιετικοί τους περιμένουν από την απέναντι όχθη του Landwehrkanal.Ο κύριος όγκος των υπερασπιστών του Βερολίνου παραδίδεται την ίδια ημέρα. 
Στις 2 Μαίου σε ένα δρόμο του Βερολίνου , ο Bärenfänger, αποφασίζει να βάλει τέλος σε μια μακρά αγωνία. Η γυναίκα του που τον συνοδεύει μαζί με το μικρότερο αδελφό της πεθαίνουν πρώτοι. Στη συνέχεια στρέφει το όπλο πάνω του. Οι μάχες έχουν πλέον σταματήσει. Μόνο σποραδικά ακούγονται κάποιοι πυροβολισμοί .Στις πλατείες ο αριθμός των τραυματιών τυλιγμένοι σε κουβέρτες μεγαλώνει ώρα με την ώρα και ανάμεσά τους οι νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού και της Οργάνωσης BdM πολύ λίγα μπορούν να προσφέρουν για να ανακουφίσουν το πόνο τους. Καπνοί υψώνονταν πάνω από τα ερείπια και σκοτεινιάζουν τον ουρανό. Στο κέντρο οι πρώτες γυναίκες του ερυθρού στρατού έχουν αρχίσει να ρυθμίζουν τη κυκλοφορία των αυτοκινήτων στους δρόμους και μικρές ομάδες στρατιωτών που ξεπροβάλλουν από τα ερείπια , δεν κουβαλάνε πια τα όπλα τους και συγκεντρωμένοι σε μικρές ομάδες απλά περιμένουν τις καινούριες διαταγές.[15]
Ανάμεσά του υπάρχουν ακόμα αυτοί που επιμένουν. Οι γέφυρες του Σπαντάου συμβολίζουν τις πύλες που οδηγούν στην ελευθερία και μαγνητίζουν πολίτες και στρατιωτικούς. Μια ακόμα έξοδος προετοιμάζεται.
Ένας αυτόπτης μάρτυς έτσι θα περιγράψει αυτή την παράτολμη ενέργεια:
«Μόλις ή πρώτη χλωμή πρωινή ακτίνα εμφανίζεται στον ορίζοντα της φλεγόμενης πόλης, ηχούν τα κανόνια. Τεθωρακισμένο πεζικό, πυροβολητές και S.S. ακολουθούν από πίσω τρέχοντας. Μέτρο-μέτρο προχωρούν προς την γέφυρα. Ο Mummert βαδίζει επικεφα­λής. Οι Ρώσοι δεν φαίνεται να έχουν καταλάβει ακόμη. Ο στρατηγός γυρνά. στους στρατιώτες του και με τις παλάμες γύρω από το στόμα του ουρλιάζει:
-Εφ΄ όπλου λόγχη. Επίθεση. Μαρς. Οι άνδρες ξεκινούν για την επίθεση. Ένα βουερό Hurra αντηχεί σήμερα το πρωί στο Χάβελ. Οι Ρώσοι αιφνιδιάζονται. Για λίγα δευτερόλεπτα. Έπειτα τα όπλα τους απαντούν. Οι στρατιώτες της Μύνχενμπεργκ, της Νόρτλαντ, της Ι8ης Μεραρχίας, δεν μπορούν να συγκρατηθούν περισσότερο. Αρχίζει η επίθεση. . Η επίθεση στην γέφυρα του Χάβελ στο Δυτικό Σπαντάου. Στρατιώτες κάθε βαθμού και κάθε είδους, Βαυαροί και Γερμανοί του Βορρά, Σάξονες και Πρώσοι της , Ανατολής, Βεστφαλοί, Σιλεσιανοί, Γάλλοι, Ισπανοί, Σκανδιναβοί, Λετονοί, .Ολλανδοί, γυναίκες του Βερολίνου, παιδιά έφηβοι, κοπέλες είναι εκείνοι πού την αυγή της 3ης Μαΐου επιτίθενται στις Ρωσικές γραμμές. . Η γέφυρα του Χάβελ αντηχεί κάτω από τα βήματα των επιτιθεμένων. Χειροβομβίδες του εχθρού, εκρηκτικές ρουκέτες και τερετίσματα πολυβόλων ανοίγουν τρομακτικά κενά. Οι άνδρες πέφτουν κατά ομάδες, Οι τραυματίες παραμένουν στο έδαφος, πέφτουν στο νερό, ή πατιούνται μέχρι θανάτου. ‘ Αλλά εμπρός... εμπρός... Ο Χάρτμανν, ο Ρευνβαρτ ο Ραμλάου και άλλοι βρίσκονται επικεφαλής. Κραυγάζουν καταπρόσωπο στον εχθρό το θυμό τους, το μίσος τους, το τρόμο τους. Κραυγάζουν, πέφτουν επάνω στις ρωσικές προφυλακές, στην άκρη της γέφυρας. Πολυβολούν, πετούν τις τελευταίες χειροβομβίδες, μάχονται με τούς υποκόπανους των όπλων. Πίσω τους έρχονται ‘Ισπανικά και Γαλλικά S.S. Κραυγάζουν «Αρρίμπα Εσπάνια» «Βίβ λα Φρανς». Δεν νοιάζονται πλέον για τις κραυγές των συναγωνιστών που έχουν μείνει πίσω. . Ο Λοχίας Vaulot πέφτει επικεφαλής της ομάδος του. Μια ρωσική σφαίρα τον κτυπά λίγα εκατοστά ψηλότερα από τον σταυρό του Ιππότη. [16]
Παρά τις τεράστιες απώλειες το εγχείρημα στέφεται από επιτυχία. Χιλιάδες στρατιωτών και πολιτών καταφέρνουν να φθάσουν στις προφυλακές του Βενκ. 
Στο Βερολίνο τα όπλα σιωπούν οριστικά νοτιοδυτικά όμως της Πρωτεύουσας, παρατηρείται έντονη κινητικότητα . Τραίνα και φορτηγά αυτοκίνητα σε αδιάκοπη κίνηση μεταφέρουν δυτικά προς τον Έλβα τους εξαντλημένους άνδρες του Μπούσε που ξέφυγαν από τη σοβιετική παγίδα. Για πρώτη φορά γίνονται γνωστές από τις αφηγήσεις των φυγάδων οι άγνωστες λεπτομέρειες για τα όσα τραγικά συνέβησαν στη Πρωτεύουσα τις τελευταίες ημέρες. 
Όμως τα μεγάλα προβλήματα για τη 12η Στρατιά τώρα αρχίζουν. Η μάχη με το χρόνο είναι ανελέητη. Οι Σοβιετικοί πλησιάζουν και όσοι βρεθούν ανατολικά του Έλβα θα περάσουν κάτω από την αιχμαλωσία τους. Δίπλα από το ποτάμι στρατιωτικοί και πολίτες ,στη συντριπτική τους πλειοψηφία γυναικόπαιδα ελπίζουν σε ένα θαύμα. Στο Tangermünde ο διάλογος με τους Αμερικανούς δεν είναι εύκολος. Από τη μια ο Βαρώνος Maximilian von Edelsheim , διοικητής του XXXXVIII Σώματος Αρμάτων και από την άλλη ο William Simson παζαρεύουν τα όρια που ο ανθρωπισμός συναντά τις αμερικανικές δεσμεύσεις απέναντι στους Σοβιετικούς. Τα μεγάλα θύματα είναι οι πρόσφυγες για μια ακόμη φορά. Το ποτάμι θα το περάσουν μόνο οι στρατιωτικοί.  Όσοι προλάβουν.............. [17]
Η συνθηκολόγηση της 8ης Μαΐου βρίσκει το Στρατάρχη Ferdinand Schörner Διοικητή της Ομάδας Στρατιών Κέντρο , της ισχυρότερης μονάδας του Γερμανικού Στρατού που βρίσκεται ακόμα υπό τα όπλα. Πολλές μονάδες αρνούνται να παραδοθούν στους Ρώσους και συνεχίζουν έναν απελπισμένο αγώνα με απώτερο σκοπό να προσεγγίσουν τις συμμαχικές γραμμές. Οι περισσότεροι δεν θα τα καταφέρουν. Και η τελευταία τους επιλογή είναι ο τιμημένος θάνατος ή η ταπεινωτική αιχμαλωσία.
Ανάμεσά σ' αυτούς που αρνούνται να παραδεχθούν την ήττα είναι και μια ομάδα αξιωματικών των S.S. 
Συγκεντρώθηκαν σε κάποιο ξέφωτο της Βοημίας. Την νύχτα άναψαν μια φωτιά και γύρω από την φωτιά με δάκρυα στα μάτια τραγούδησαν το « Αν όλοι γίνονταν άπιστοι...» Με την πρώτη ακτίνα του πρωινού ανεζήτησαν τον εχθρό και σκοτώθηκαν πολεμώντας.

Υποσημειώσεις: 
[  7] Ερικ Κιούμπυ σελ 239-40
[  8] Ερικ Κιούμπυ σελ 240
[10] Werner Mummert(31 Mαρτίου 1897 – 28 Ιανουαρίου 1950)

[14] Η Ομάδα Bormann εγκαταλείπει το  Führerbunker λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Τον ακολουθούν ο γιατρός Ludwig Stumpfegger, ο Αρχηγός της Χιτλερικής Νεολαίας  Artur Axmann, και ο πιλότος του Χίτλερ  Hans Baur. Προχωρούν πεζή μέσα από τα τούνελ του μετρό με κατεύθυνση το σταθμό Friedrichstraße . Από εκεί βγαίνουν στην  επιφάνεια και προσεκτικά επιχειρούν να περάσουν το Spree από τη γέφυρα Weidendammer  υπό τη προστασία ενός γερμανικού τεθωρακισμένου. Εύκολο στόχος του ρωσικού πυροβολικού , το τεθωρακισμένο ακινητοποιείται και παίρνει φωτιά. Μέσα στη σύγχυση, αρκετοί από την ομάδα περνούν απέναντι. Ο Bormann, ο Stumpfegger, και ο  Axmann συμπορεύονται μέχρι το σταθμό Lehrter αλλά από κει και πέρα ο Axmann αποφασίζει να ξεκόψει.Ο Bormann, και ο Stumpfegger, συνεχίζουν  ακολουθώντας τις γραμμές προς τη κατεύθυνση το σταθμό Stettiner  αλλά στη γέφυρα της Invalidenstraße πιθανότατα τραυματίζονται θανάσιμα από εχθρικά πυρά.
[16] W.Haupt:La caduta di Berlino σελ 202-3


Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

TRAUDL JUNGE:TO THE LAST HOUR- Hitler's Last Secretary

Καθόμασταν ξανά μαζί για να γευματίσουμε ' ήταν στα τέλη Αυγούστου του 1944. Η συμπεριφορά του Χίτλερ απέναντί μου ήταν πολύ παράξενη. Έμοιαζε σχεδόν αποστασιοποιημένος, μη φιλικός. Δεν μου απηύθυνε το λόγο σε όλη τη διάρκεια του γεύματος  και όταν τύχαινε να συμπέσουν οι ματιές μας το βλέμμα του ήταν σοβαρό και προβληματισμένο.
Δεν μπορούσα να φανταστώ τι μπορούσα να έχω  κάνει ή με τι τρόπο να τον είχα ενοχλήσει.  Δεν έδωσα όμως παραπέρα συνέχεια και απλά σκέφτηκα ότι πιθανότατα βρισκόταν σε κακή διάθεση.
Την ίδια ημέρα ο Hermann Fegelein (Αξιωματικός Σύνδεσμος των Waffen SS) μου τηλεφώνησε. "Μπορώ να έρθω για καφέ σπίτι σου το απόγευμα; ρώτησε. Αναρωτήθηκα γιατί ξαφνικά ήθελε να έρθει να με συναντήσει , δεν το είχε επιχειρήσει ποτέ στο παρελθόν, απάντησα καταφατικά. Η ώρα του καφέ ήρθε και πέρασε αλλά ο   Fegelein δεν εμφανίστηκε. Κάποια στιγμή το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Είπε ότι η σύσκεψη διήρκεσε  περισσότερο από το κανονικό και τώρα ήταν απασχολημένος με τρέχουσα εργασία , γι αυτό , αν ήθελα θα μπορούσα να "πεταχτώ" εκεί για λίγο. Ωραία σκέφτηκα, με την ευκαιρία θα βγάλω το σκύλο μου βόλτα  και ξεκίνησα για το καινούριο γραφείο  του   Fegelein στο τελευταίο κτίριο στο σύμπλεγμα του επιτελείου.
Ο Fegelein με χαιρέτησε. 
"Καλώς την , πολύ ευγενικό από μέρους σου , θα ήθελες ένα schnapps;' Θεέ μου, τι πρόκειται να ακολουθήσει μετά; Υπέθετα πως ήθελε να κουβεντιάσει κάποιο θέμα μαζί μου.  "Όχι," είπα, "Δεν θέλω για την ώρα ένα  schnapps  , αλλά εσύ ήθελες να έρθεις σπίτι μου για καφέ , έτσι δεν είναι; Τι συμβαίνει; Θέλω να πω , γιατί μου κάνεις τέτοια τιμή παρόλο που γνωρίζεις ότι είμαι πιστή στο σύζυγό μου; 
Τότε με πλησίασε και μ΄αγκάλιασε με τρόπο πατρικό  και είπε , Είναι καλύτερα  να σου το πω εδώ και τώρα. Ο άντρας σου σκοτώθηκε. " Ο  Führer το γνωρίζει από χθες , αλλά ήθελε  να περιμένει την επιβεβαίωση και μετά  διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να σου το πει  ο ίδιος. Αν αντιμετωπίσεις ποτέ πρόβλημα έλα να με βρεις .Θα έχεις πάντα τη βοήθειά μου. ............. 
Για μια στιγμή  δεν ήμουν σε θέση να σκεφτώ το παραμικρό  και ο  Fegelein δεν μου άφησε χρόνο  γι αυτό. Συνέχισε να μιλά , και με  φωνή του έμοιαζε υπερβολικά απόμακρη  τον άκουσα να λέει "τι τρομερή  καταστροφή" ήσαν όλα αυτά , ο πόλεμος αυτός και οι Μπολσεβίκοι και όλα ανεξαιρέτως , αλλά μια ημέρα τα πράγματα θα ήσαν διαφορετικά....  Παράξενο πως ακόμα τα θυμάμαι, παρά το γεγονός ότι μόλις και μετά βίας άκουγα τα λόγια του.
Ξαφνικά βρέθηκα έξω  στο καθαρό αέρα. Ζεστό καλοκαίρι η βροχή έπεφτε απαλά  και εγώ περπατούσα κατά μήκος του δρόμου,  έξω από το στρατόπεδο πάνω στο δροσερό πράσινο λιβάδι και όλα ήσαν ήσυχα και μοναχικά. Ένοιωσα υπερβολικά μόνη και όλα αυτά ήσαν υπερβολικά θλιβερά. Επέστρεψα στο δωμάτιό μου αργά. Δεν ήθελα να δω ή να ακούσω κανένα  Δεν είχα καμία διάθεση να ακούσω εκφράσεις  συλλυπητήριων  και  συμπάθειας
Τότε μια τηλεφωνική κλήση ήρθε από Φύρερμπουνκερ . "Θα έλθετε για δείπνο απόψε, Κυρία Junge?" Είπα, "Όχι , δεν θα έρθω για δείπνο απόψε." Αυτός που τηλεφώνησε  έκλεισε τη γραμμή. Αλλά το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά  ήταν στη γραμμή ο Linge προσωπικά 
Είπε, "Ο  Führer θα ήθελε να σου μιλήσει για λίγο γι αυτό έλα και αν δεν θέλεις δεν είσαι αναγκασμένη να μείνεις για δείπνο ....... 
Οδηγήθηκα σε ένα μικρό δωμάτιο  που κάποτε ήταν η αίθουσα υποδοχής της δεσποινίδας Schroeder .Τώρα ήταν προσωρινά γραφείο του  Hitler.  Πόσο ζοφερό και ασκητικό έμοιαζε τώρα . Μόλις ο  Linge έκλεισε τη πόρτα  πίσω μου  ο Χίτλερ με πλησίασε αμίλητος ,Πήρε στα χέρια του τα χέρια μου .  "Ω, παιδί μου , είμαι τόσο θλιμμένος. Ο σύζυγός σου ήταν ένας εξαιρετικός σύντροφος." Η φωνή του ήταν απαλή και θλιμμένη. Αισθάνθηκα μεγαλύτερη συμπόνοια για το Χίτλερ παρά για τον εαυτό μου .... "Πρέπει να μείνεις μαζί μου, και να μη νοιάζεσαι, Πάντα θα είμαι εδώ για να σε βοηθήσω.........

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: ΕΠΙΛΟΓΟΣ 2

(Επιστροφή)

Ο Στρατηγός Krebs εγκαταλείπει το Σοβιετικό Στρατηγείο στις 1.08 μετά το μεσημέρι και επιστρέφει  στο  Führerbunker  λίγο μετά τις 2. Στη διάρκεια της σύσκεψης που ακολουθεί ο 
 Στρατηγός δεν έχει να προσθέσει τίποτα περισσότερο στα όσα είναι ήδη γνωστά από το Ντουφίγκ. Οι Σοβιετικοί επιμένουν στη παράδοση άνευ όρων και δεν δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον για συνεργασία με τη καινούρια Κυβέρνηση Γκαίμπελς. Για το Γκαίμπελς η σοβιετική αδιαλλαξία σηματοδοτεί και το τέλος των διαπραγματεύσεων.
Δίνει εντολή να κοινοποιηθεί στους Σοβιετικούς η απόρριψη του τελεσιγράφου τους   και ασχολείται προσωπικά με την σύνταξη ενός μηνύματος προς το νέο Αρχηγό του Κράτους. Αγνοεί όμως ότι ο  Νταίνιτς είναι ήδη ενημερωμένος, έστω και αποσπασματικά, από το Μπόρμαν. [1]

Αρχιναύαρχε Dönitz
-απόρρητο-επείγον-προσωπικό.
Ο Φύρερ απεβίωσε χθες στις 30 . Σύμφωνα με τη διαθήκη της 29 Απριλίου διορίζεστε πρόεδρος του Ράιχ, ο πρωθυπουργός Γκαίμπελς Καγκελάριος, ο Reichsleiter (Διοικητής του Ράιχ ) Μπόρμαν Πρόεδρος του Κομματος, και ο Υπουργός Σάις-Ινκβαρτ ως Υπουργός Εξωτερικών. Σύμφωνα με τη διαταγή του Φύρερ , η διαθήκη έχει σταλεί σ' εσάς και το Στρατάρχη Σερνερ προς φύλαξη και δημοσιοποίηση. Ο Reichsleiter Μπόρμαν σκοπεύει να σας επισκεφτεί και να σας ενημερώσει για τη κατάσταση. Η ώρα και ο τρόπος της ανακοίνωσης στον Τύπο και τους στρατιώτες επαφίεται σε εσάς. Επιβεβαιώστε την παραλαβή του τηλεγραφήματος. Γκαίμπελς[2]

Τα κακά νέα διαδίδονται μέσα στο καταφύγιο με ταχύτητα αστραπής . Το κλίμα εφησυχασμού  που μέχρι τώρα στηριζόταν στην ελπίδα μιας συνθηκολόγησης με λιγότερο ή περισσότερο αξιοπρεπείς όρους,   παραχωρεί τη θέση του στην αβεβαιότητα και το φόβο του κινδύνου. Το εγχείρημα μιας εξόδου είναι δύσκολο από μόνο του, και  κάτω από τα συνεχή πυρά του εχθρού μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτο. Κανείς όμως μέσα στο καταφύγιο δεν δείχνει τη παραμικρή διάθεση να πέσει στα χέρια των Σοβιετικών. 
Σύμφωνα με το γενικό  σχεδιασμό η έξοδος προβλέπεται να πραγματοποιηθεί μετά τις 9  το βράδυ.  Οι πολιορκημένοι σε μικρές ομάδες θα επιχειρήσουν να ξεγλιστρήσουν μέσα από τις σοβιετικές γραμμές   προς τη κατεύθυνση του Σπρέε αναζητώντας τη σωτηρία είτε προς τη κατεύθυνση του Dönitz είτε προς εκείνη των Αμερικανών.[3]
Ανάμεσα στην απόφαση και την εκτέλεση αυτής της παράτολμης επιχείρησης μεσολαβούν οι ώρες αγωνίας του ζεύγους  Γκαίμπελς. Όλοι γνωρίζουν την απόφαση του υπουργού και  της γυναίκας του να μην εγκαταλείψουν το Βερολίνο αλλά να πεθάνουν εκεί μαζί με τα παιδιά τους. Μέχρι τη τελευταία στιγμή κάθε προσπάθεια να αποδεσμευτεί η τύχη των παιδιών από εκείνη των γονιών πέφτει στο κενό.[4] Η απόφαση έχει παρθεί από καιρό [5]και μοιάζει τελεσίδικη. Για τους Γκαίμπελς δεν νοείται ζωή δίχως το Φύρερ. Ο Helmut Kunze [6] o τριανταπεντάχρονος οδοντίατρος  στο διπλανό καταφύγιο είναι απόλυτα ενημερωμένος για όσα σε λίγο πρόκειται να συμβούν. Η Mάγδα Γκαιμπελς του έχει ζητήσει  να τη βοηθήσει ώστε τα παιδιά της να έχουν ένα ανώδυνο θάνατο. 
-Tα παιδιά  δεν πρέπει να πέσουν ζωντανά στα χέρια των Ρώσων . Αν συμβεί το μοιραίο και δεν μπορούμε να βγούμε από εδώ οφείλετε να με βοηθήσετε.[7] Για το γιατρό έστω και κάτω από τη ψυχολογική φόρτιση που προκαλεί η απελπισία μιας μάνας έτσι  και αλλιώς αποφασισμένης να οδηγήσει τα πράγματα στις ύστατες συνέπειές της η συνεργασία του στη διάπραξη του εγκλήματος μοιάζει το μικρότερο κακό σε σύγκριση πάντα με μια παρατεταμένη και βασανιστική  θανάσιμη αγωνία.[8]
Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό η κ. Γκαίμπελς μαζί  με το γιατρό θα επισκέπτονταν τα παιδιά λίγο πριν από την ώρα της βραδινής κατάκλισης. Με πρόσχημα το επικείμενο ταξίδι που θα πραγματοποιούσαν την επομένη στην αγαπημένη τους Πομερανία  όφειλαν να εμβολιαστούν με το εμβόλιο "των παιδιών και των στρατιωτών" .
Στη πράξη το εμβόλιο δεν είναι τίποτα άλλο από μια ενέσιμη μορφή αναισθητικού, μορφίνη πιθανότατα  που θα τα ναρκώσει ώστε ο θάνατος που θα ακολουθήσει,  να είναι ανώδυνος. 
Το πρώτο μέρος του σχεδίου μοιάζει εύκολο. Φτάνει να αποδειχθεί και στη πράξη. Η Μάγδα τηλεφωνεί στον οδοντίατρο κι του ζητά να τη συναντήσει αμέσως. Ο γιατρός αντιλαμβάνεται ότι η αποφασιστική στιγμή έχει έλθει.
Έξω από το μικρό διαμέρισμα των Γκαίμπελς ο Γιόζεφ και η Μάγδα συνομιλούν με τον Axmann που έρχεται να τους αποχαιρετίσει. Ακόμα και τη τελευταία στιγμή ελπίζει ότι τουλάχιστον τα παιδιά θα σωθούν .

-Είναι η οριστική σας απόφαση Υπουργέ μου;.....
Η Μάγδα απάντησε στη θέση του άντρα της.-Ο Γκαουλάιτερ του Βερολίνου και η οικογένειά του παραμένουν στο Βερολίνο και θα πεθάνουν εδώ.[9]
Βλέποντας το γιατρό να πλησιάζει ο Γκαίμπελς στρέφεται προς το μέρος του. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε διάθεση για περιττούς προλόγους. 
- Γιατρέ θα σας ήμουν  υπόχρεος αν βοηθούσατε τη σύζυγό μου να "κοιμίσει " τα παιδιά.
Αφήνοντας  το γιατρό με τη γυναίκα του ο Καγκελάριος Γκαίμπελς  κατεβαίνει  και πάλι κάτω. 
Οφείλει να διευθετήσει μερικές  ακόμη εκκρεμότητες. Καλεί το Schwägermann για τις τελευταίες οδηγίες. Πρόθεσή του είναι να αυτοκτονήσει μαζί με τη γυναίκα του στο κήπο της Καγκελαρίας κάνοντας χρήση πυροβόλου όπλου. Αλλά για τη περίπτωση που κάτι πάει στραβά πρέπει να βρίσκεται εκεί κοντά κάποιος σε θέση να δώσει αμέσως τις χαριστικές βολές. Επιθυμεί τα σώματά τους να καούν και στη συνέχεια να ταφούν.  Διευκρινίζει: Όλα πρέπει να τα κάνουν  δίχως να εκθέσουν τις ζωές τους σε υπερβολικό κίνδυνο. Προσδιορίζει την ώρα της αντίστροφης μέτρησης: Μόλις ξεκινήσει η έξοδος . Εξομολογείται: Δεν θέλω να ζήσω μόνο και μόνο για να υπογράψω το κείμενο της παράδοσης. 
Λίγο μετά τις 5 η Μάγδα ακολουθούμενη από το γιατρό μπαίνει στο δωμάτιο των παιδιών. Τους μοιράζει σοκολάτες Προετοιμασμένα ψυχολογικά  να δεχθούν το εμβόλιο "των παιδιών και των στρατιωτών" τα παιδιά δεν προβάλουν αντιστάσεις. Τα παιδιά πείθονται και ο γιατρός  Kunze αναλαμβάνει εργασία. [10]

-Θα χρειαστούν τουλάχιστον δέκα λεπτά για να δράσει το φάρμακο προειδοποιεί τη Μάγδα. 
Εκείνο το δεκάλεπτο της αναμονής ο οδοντίατρος, πατέρας και ο ίδιος συνειδητοποιεί πως δεν είναι σε θέση να συνεχίσει. Η Μάγδα σε κακή ψυχολογική κατάσταση καταφεύγει στις καλές υπηρεσίες του Ludwig Stumpfegger [ 11]  του τριανταπεντάχρονου γιατρού από τη Βαυαρία που αντικαθιστά  τον Theodor Morell στο Führerbunker. 
Ο χειρούργος ανταποκρίνεται με ετοιμότητα στην απελπισμένη έκκληση της Μάγδας και σπεύδει στο  παιδικό δωμάτιο . Όλα γίνονται γρήγορα.  Ο  Stumpfegger, βγάζει  με προσοχή από τη τσάντα του  6 γυάλινες αμπούλες   ανοιχτού γαλάζιου χρώματος με μια κόκκινη κουκκίδα στη  μέση . Η Μάγδα με προσεκτικές απαλές κινήσεις ανοίγει το κάθε στόμα, ενώ ο Stumpfegger με τα μακρυά και λεπτά  του δάκτυλα σπάζει το κάθε φιαλίδιο αδειάζοντας το περιεχόμενο μέσα . Ο νεαρός Hellmut φορούσε ακόμα σιδεράκια στα πάνω δόντια του που προεξείχαν όπως και του πατέρα του.[12].
Όταν ο Rach ήρθε λίγα λεπτά αργότερα τη βρήκε να κλείνει τα μάτια των παιδιών και να φιλά με τρυφερότητα το καθένα στο μέτωπο. Είναι τόσο τραγικό για μένα , είπε με δυνατά αναφιλητά. ΄Ήταν τόσο οδυνηρό να φέρω καθένα  από αυτά στο κόσμο. [13]

Στη συνέχεια η Μάγδα κατεβαίνει στο κάτω όροφο για να συναντήσει τον άνδρα της. -Τα παιδιά είναι νεκρά του λέει. Τώρα πρέπει  να σκεφτούμε του εαυτούς μας.  
Για την επόμενη μισή ώρα ο  Joseph Goebbels πηγαινοέρχεται ασταμάτητα καπνίζοντας ." Έμοιαζε σαν τον οικοδεσπότη κάποιας εκδήλωσης που  περιμένει υπομονετικά να αποχαιρετίσει και τους τελευταίους καλεσμένους του."[14]. 
Η ώρα για την έξοδο πλησιάζει. Από το παλιό επιτελείο του Φύρερ ένας μετά τον άλλον σπεύδουν να το χαιρετήσουν. Ανάμεσά τους άνδρες και γυναίκες με όπλα στο χέρι και κράνος στο κεφάλι. Ο Γκαίμπελς χαμογελά  στη   Traudl Junge . "Θα τα καταφέρετε" ...προβλέπει. Σφίγγει το χέρι του Hans Baur, του πιλότου. "Αν καταφέρετε να φτάσετε στο Dönitz, να του περιγράψετε τη ζωή μας εδώ κάτω  αυτές τις τελευταίες ημέρες.[15] 
Στις 8.15 ο Γκαίμπελς καλεί και πάλι το  Schwägermann, "Πρέπει τώρα να βιαστούμε...Δεν μας μένει  χρόνος  Προσθέτει: 
"Schwägermann, αυτή ήταν η χειρότερη τραγωδία από όλες. οι Στρατηγοί πρόδωσαν το  Führer μας. Είναι το τέλος ." 
Ξαναγυρίζει στο φλέγον ζήτημα . Μια αμφιβολία φαίνεται να το βασανίζει "Πρέπει να κάψεις τα σώματά μας. Μπορείς να το κάνεις;"[ 16]
Σαν  δώρο αποχωρισμού του δίδει ένα μικρό πορτραίτο του Φύρερ μέσα σε ασημένια κορνίζα.  Η Μάγδα  του απλώνει το χέρι. 
"Hauptsturmführer του λέει . Αν τύχει να συναντήσετε ξανά το Harald [17] δώσετε τους χαιρετισμούς μας και πείτε του ότι πεθάναμε με τιμή. 
Γύρω στις 8.30 θυμάται ο Νaumann, ο  Γκαίμπελς άρχισε να αποχαιρετά τους παρευρισκόμενους.Εντελώς ήρεμος  ευχαρίστησε τον ευχαρίστησε  για την αφοσίωσή και τη κατανόησή του στα χρόνια της συνεργασίας τους..
"Μου είπε κάτι  ...τίποτα που να σχετιζόταν με τη πολιτική ή το μέλλον απλά μια λέξη αποχαιρετισμού. [18]
Η κυρία Γκαιμπελς μόλις και μετά βίας του απλώνει το χέρι της    και ο Νaumann το φιλά με  σεβασμό. 
-Ας μη πεθάνουμε εδώ στο Μπούνκερ ...παρακαλεί η Μάγδα. βλέποντας το Rach ακολουθούμενος  από  τον S.S. Scharführer Ochs, να περνούν από μπροστά κουβαλώντας τα  μπιτόνια με τη βενζίνη.
-Όχι φυσικά όχι .Θα ανεβούμε στο κήπο.τη καθησυχάζει ο σύζυγός της.  
Με μια βαθύτερη αίσθηση της ιστορίας περισσότερο παρά της πραγματικής  κατάστασης έξω η Μάγδα λέει : ‘Όχι στο κήπο . Στη Wilhelm Platz καλύτερα —όπου ξόδεψες τη ζωή σου εργαζόμενος.[19] 
Κάποιες τελευταίες  χειραψίες και το ζευγάρι στηριγμένοι ο ένας στο μπράτσο του άλλου κινούν αργά προς τις σκάλες που οδηγούν στο κήπο της καγκελαρίας. 
 -Θα τις ανεβούμε μόνοι μας για να μη μπείτε στον κόπο να μας κουβαλήσετε διευκρινίζει ο Γκαίμπελς. 
Στη πόρτα  της εξόδου που βλέπει στο κήπο, ο Schwägermann περιμένει ακίνητος και σιωπηλός δίπλα στα δοχεία της βενζίνης . Οι  μελλοθάνατοι τον προσπερνούν δίχως να ρίξουν μια ματιά προς το μέρος του. Μέσα στο σκοτάδι δύο πυροβολισμοί φέρνουν τη λύτρωση. Σκιές από το πουθενά ρίχνουν βιαστικά  πάνω στα νεκρά σώματα το εύφλεκτο υλικό και βιάζονται να εξαφανιστούν στο εσωτερικό του  καταφυγίου [20].
Μετά την αυτοκτονία του Φύρερ και του Γκαίμπελς η ευθύνη για το τρόπο διαχείρισης των πολιτικών και στρατιωτικών εξελίξεων, μετατοπίζεται από το Φύρερμπούνκερ στη Μπεντλερστράσσε. Ο Βάιλντιγκ οφείλει να λάβει σημαντικότατες αποφάσεις και μάλιστα δίχως αναβολή. Ζητά να τον συναντήσουν οι διοικητές των τομέων για να λάβουν μια συλλογική απόφαση. Ανάμεσα σ΄αυτούς είναι και ο  Βέλερμαν.
Περπατώντας πάνω από τις γκρεμισμένες πέτρες διασχίσαμε τα συντρίμμια της Μπεντλερστράσσε κι έτσι φθάσαμε στην παλιά αυλή του Υπουρ­γείου Στρατιωτικών, όπου βρισκόταν το οχυρό, φτιαγμένο πάνω στην επιφάνεια της γης, κι ήταν κάτι καινούργιο για μένα. Στο φράκτη της αυλής στις 20 Ιουλίου του 1944 είχαν μαζί εκτελεσθή ο Στρατηγός Όλιμπριχτ, ο Συνταγματάρχης Κόμης Στόφφενμπεργκ και άλλοι. Έφρασα επί τέλους στο δωμάτιο του Συντα­γματάρχου τελείως εξαντλημένος. Οι αξιωματικοί μπήκαν στο δωμάτιο του Βάΐντλινγκ. Είχε διατάξει να μπουν όλοι οι αξιωμα­τικοί του Επιτελείου του. Ο Βέλερμαν λέει: «Με τη φυσιογνω­μία του λυπημένη και τα χαρακτηριστικά του τραβηγμένα, τα γυαλιά του σφικτά κολλημένα στο πρόσωπο του ο τελευταίος Δι­οικητής του Βερολίνου πήρε θέσι πίσω από το γραφείο του και με ζωηρή και σταθερή φωνή ανήγγειλε με βαρειά καρδιά την απόφασί του να παραδοθή». (Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ντοΰφ-βινγκ ο Βάΐντλινγκ πήρε την απόφασι αφού έθεσε το θέμα σε ψη­φοφορία).

Στο φως των κεριών ο Βάιλντιγκ  ενημερώνει τους αξιωματικούς του πάνω  στις  τελευταίες εξελίξεις. Τα μέσα που έχουν πλέον στη διάθεσή τους δεν επιτρέπουν τη συνέχιση ενός αγώνα που δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο από το να παρατείνει το μαρτύριο των αμάχων. Δεν κρύβει τη προσωπική του γνώμη αλλά ζητά από τους αξιωματικούς τους να εκφράσουν ελεύθερα και τη δική τους. 
"Τους ενημέρωσα ' είπε ο Weid­ling  για τα γεγονότα του τελευταίου εικοσιτετραώρου  και για τα σχέδια μου..Στο τέλος άφησα καθένα τους την δυνατότητα   να επιλέξουν μια άλλη  οδό διαφυγής ,αλλά κανένας δεν μου πρότεινε  άλλες λύσεις. Παρόλα αυτά, όσοι ήθελαν να επιχειρήσουν τη φυγή, μπορούσαν να το κάνουν.


Υποσημειώσεις

[  1]
[  2]
[  3] Στο Καταφύγιο της Νέας Καγκελαρίας είχε συγκεντρωθεί ένα ανήσυχο πλήθος υπαλλήλων του Κόμματος, στρατιωτών και γυναικών. Ήταν όλοι υπό τις διαταγές του Μπόρμαν. αν κι όπως είπε κάποιος από τους συμμετέχοντες: «Δεν υπήρχε στην πραγματικότητα κάποιος αρχηγός». Όλοι έτρεχαν εδώ κι εκεί σαν κοτόπουλα με κομμένο το κεφάλι . Όταν όλοι είχαν συγκεντρωθεί, ενημερώθηκαν για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να πραγματοποιηθεί -έξοδος. Έπρεπε να κινηθούν διαδοχικά οργανωμένοι σε μικρές  ομάδες, μέσα στις σήραγγες, και να κατευθυνθούν προς τον υπόγειο σταθμό του Βίλχελμσπλατς. Από εκεί θα προχωρούσαν πάν., στις γραμμές του υπόγειου σιδηροδρομικού σταθμού έως το σταθμό της οδού Φρίντριχ, απ' όπου θα έβγαιναν ξανά στην επιφάνεια: Στην οδό Φρίντριχ, θα ενώνονταν με ό.τι είχε απομείνει από το τάγμα του Μόνκε. το οποίο υπερασπιζόταν την περιοχή της Καγκελαρίας. και με τη βοήθεια του θα επιχειρούσαν να βρουν τρόπο να περάσουν προς τον ποταμό Σπρέε και μέσα από τις ρωσικές γραμμές, με βορειοδυτική κατεύθυνση. Όταν θα έφταναν στα Βορειοδυτικά προάστια του Βερολίνου, θα χωρίζονταν κατευθυνόμενοι είτε προς τα γερμανικά αρχηγεία είτε προς την κατεύθυνση  που ο καθένας έκρινε ασφαλή.
Αυτό ήταν το σχέδιο.  Hugh Trevor-Roper Χίτλερ Οι τελευταίες μέρες  σελ 320.
[   4] Μια πρόταση  που αποδίδεται κατά άλλους στο Γκαίμπελς και κατά άλλους στο Νάουμαν ήταν να μεταφερθούν τα παιδιά στην Ιταλική Πρεσβεία που τότε βρισκόταν στη γωνία της Tiergartenstrasse.
[ 5] Στα 1942 είχε πει στην Edda Ciano . «Την ημέρα μιας ενδεχομένης ήττας, θα αυτοκτονήσουμε, ο σύζυγος μου, τα παιδιά μου, και εγώ. Από τους Ρώσους καλύτερος ο θάνατος. Πιστέψαμε. Πιστεύουμε σ' αυτό τον άνθρωπο. Και αν αυτός χαθεί, θα χαθούμε μαζί του. ( Edda Ciano: La mia testimonianza, Russoni 1972 σελ,. 130)
[  6]Helmut Kunz  (26 September 1910 – 1976) Γεννήθηκε στο Ettlingen 8 χιλιόμετρα νότια της πόλης  Karlsruhe.Σπούδασε πρώτα νομικά και στη συνέχεια οδοντιατρική. Στα  1939, υπηρέτησε στη 3η Μεραρχία SS Totenkopf. Τραυματίστηκε  σοβαρά στα 1941 και μετατέθηκε Στο Βερολίνο στο Ιατρικό Κέντρο των Waffen-SS .Προς τα τέλη Απριλίου αποσπάσθηκε στη Καγκελαρία . Συνελήφθη από τους Σοβιετικούς στις 2. Μαΐου 1945  Μεταφέρθηκε στη Σοβιετική Ένωση όπου παρέμεινε για 10 χρόνια αιχμάλωτος και μετά την επιστροφή του   στη Γερμανία κατηγορήθηκε σαν ο άνθρωπος που δηλητηρίασε τα παιδιά των Γκαίμπελς. αλλά αθωώθηκε 
[  7] C.Ryan  σελ 399
[ 8] Το βράδυ,στις 27 Απριλίου , η Μάγδα Γκαιμπελς είχε σταματήσει στο διάδρομο του καταφυγίου το γιατρό των SS Helmut Kunz, πουμόλις είχε φτάσει."Είπε ότι ήθελε να μου μιλήσει για κάτι φοβερά σημαντικό", είπε ο  Kunz  λίγο αργότερα στους Σοβιετικούς ανακριτές του . "Πρόσθεσε αμέσως ότι η κατάσταση ήταν τέτοια  που το πιθανότερο ήταν  ότι εκείνη και εγώ θα έπρεπε να σκοτώσουμε τα παιδιά της .Συμφώνησα.(Antony Beevor σελ 488-9)
[  9]
[10]
[11]Ludwig Stumpfegger (1 Ιουλίου  1910 –  2 Mαίου 1945(;)
[12] David Irving σελ 
[13]David Irving σελ 932
[14]Τη πρωτομαγιά παρέμεναν ακόμα στη Καγκελαρία οι Wilhelm Mohnke, Traudl Junge,Gerda Christian,Constanze Manziarly,Else Krüger,Otto Günsche,Walther Hewel,Ernst-Günther Schenck,Hans-Erich Voss,Johann Rattenhuber,Peter Högl,Werner Naumann,Martin Bormann, Hans Baur,Ludwig Stumpfegger,Artur Axmann,Georg Betz,Heinz Linge,Erich Kempka,Heinrich Doose,Günther Schwägermann,Ewald Lindloff,Hans Reisser,Armin D. Lehmann,Josef Ochs,Heinz Krüger,Werner Schwiedel,Gerhard Schach,Hans Fritzsche
[15]
[16]Ηuge Trevor Roper σελ 319
[17] 
[18] C.Ryan  σελ 404
[19] David Irving σελ 933
[20]

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ: ΕΠΙΛΟΓΟΣ

(Επιστροφή)

«Είναι σίγουρα σκληρό για μας τους άνδρες 
 να δίνουμε την τελευταία μας μάχη πολύ μακριά 
από τις οικογένειές μας, ξέροντας ότι οι γυναίκες 
και τα παιδιά μας θα αντιμετωπί­σουν αργότερα τα 
βάσανα της ζωής μόνοι τους. Αλλά εκατοντάδες 
χιλιάδες άλλοι έχουν βρει αυτήν τη δύναμη κι εγώ 
προσπαθώ να δώσω ένα παράδειγμα, έστω και
 ταπεινό, προς όλους τους συμπατριώτες μου» 
lwin-Broder Albrecht


Κοντά στα μεσάνυχτα , ξημερώνοντας Πρωτομαγιά ο Στρατηγός Krebs συνοδευόμενος από τον Επιτελάρχη του Weidling, Συνταγματάρχη von Dufving, τον υπολοχαγό των S.S. Νεϋλάντις και ένα οπλίτη με λευκή σημαία επιβιβάζονται σε ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο με προορισμό το προκαθορισμένο σημείο συνάντησης. Η διαδρομή ανάμεσα στα ερείπια εφιαλτική. Στο προκαθορισμένο σοβιετικό φυλάκιο καλούνται να αποβιβαστούν , να δείξουν τις εξουσιοδοτήσεις τους και να παραδώσουν τα όπλα τους. Ο Krebs που μιλά αρκετά καλά τα ρωσικά, διαμαρτύρεται "Σε ένα γενναίο αντίπαλο πάντα επιτρέπεται να φέρει το όπλο του στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων." [1]

Οι Σοβιετικοί δεν επιμένουν. Η Γερμανική αντιπροσωπεία καλείται να επιβιβαστεί σε ένα άλλο αυτοκίνητο και οδηγείται στη περιοχή του Tempelhof στην έδρα του Στρατηγείου της 8ης Μεραρχίας της Φρουράς . Ο Στρατηγός Chuikov , είναι εκεί και περιμένει.[2] 
«Η πόρτα άνοιξε», θυμάται ο Τσουίκωφ, «κι ένας Γερμανός Στρατηγός, με τον Σταυρό των Ιπποτών στο λαιμό και με τον αγκυλωτό σταυρό στη στολή του, μπήκε στο δωμάτιο. Τον κοίταξα προσεκτικά. Ήταν μετρίου αναστήματος , σωματώδης, με ξυρισμένο κεφάλι και ένα γεμάτο ουλές πρόσωπο. Ενώ με το δεξί του χέρι χαιρετούσε Φασιστικά, μου πρότεινε με το αριστερό χέρι του την ταυτότητά του (μια ταυτότητα μισθοδοσίας)».[3]
Σύμφωνα με μια μαρτυρία, από τις πολλές που υπάρχουν σχετικές με τη συνάντηση των δύο ανδρών,[4] ο Chuikov αντάλλαξε χειραψία με το Krebs και έκανε νόημα στους άνδρες που το συνόδευαν να καθίσουν. 
-Σήμερα είναι Πρωτομαγιά, μεγάλη εθνική γιορτή και για τις δύο χώρες μας μίλησε πρώτος ο Krebs.
-Εμείς εδώ έχουμε μεγάλη γιορτή, απάντησε ο Chuikov Αλλά δεν γνωρίζω τι γίνεται στη δική σας πλευρά.
-Σας ενημερώνω απόλυτα εμπιστευτικά. Είστε ο πρώτος ξένος τον οποίο ενημερώνω για το γεγονός ότι ο Χίτλερ αυτοκτόνησε στις 30 Απριλίου.
Δαμάζοντας την έκπληξή του ο Chuikov φαίνεται να απαντά.
-Το ξέρουμε.
Ο Krebs παραδίδει στα χέρια του Σοβιετικού Στρατηγού την σύντομη επιστολή του Γκαίμπελς με τη συνημμένη πολιτική διαθήκη του Φύρερ που περιλαμβάνει τα μέλη της καινούργιας γερμανικής Κυβέρνησης.
Σύμφωνα με την διαθήκη του Φύρερ, που δεν είναι πια μαζί μας εξουσιοδοτούμε το στρατηγό Κρεμπς για τα παρακάτω: Κάνουμε γνωστό στον αρχηγό του σοβιετικού λαού ότι σήμερα ώρα 15.50 έφυγε εθελοντικά από την ζωή ο Φύρερ. Με βάση το νομικό δικαίωμά του , ο Φύρερ στην διαθήκη που άφησε διαβίβασε όλη την εξουσία στον Νταίνιτς, σε μένα και στον Μπόρμαν. Εξουσιοδότησα τον Μπόρμαν να έρθει σε επαφή με τον αρχηγό του σοβιετικού λαού. Η επαφή αυτή είναι απαραίτητη για ειρηνικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των κρατών που έχουν τις μεγαλύτερες απώλειες.
Γκαίμπελς.[5]
Το θέμα είναι σπουδαίο. Ο Chuikov ενημερώνει τον Ζhukov ο οποίος με τη σειρά του στέλνει εκεί τον αναπληρωτή του στρατηγό Sokolovsky [6] με την εντολή οι διαπραγματεύσεις να αποβλέπουν αποκλειστικά στη λογική της άνευ όρων παράδοσης.
Ο Krebs ομολογεί πως ο ίδιος δεν είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί σε παρόμοια ενέργεια. Χρειάζεται πρώτα να δημιουργηθεί μια καινούργια κυβέρνηση η οποία θα αναλάβει και την ευθύνη μιας παράδοσης άνευ όρων. Καχύποπτος ο Ρώσος επιμένει. Προηγείται ή «άνευ όρων παράδοση» 
-Πρέπει να έχω την έγκριση της κυβερνήσεως μου για κάτι τέτοιο διαμαρτύρεται ο Krebs.
-Κυβέρνηση θα ορισθεί μετά την παράδοση άνευ όρων, είναι η απάντηση.
Ο Sokolovsky ζητά οδηγίες από το Ζούκωφ . Ο Ζούκωφ επιμένει στην  άνευ όρων παράδοση και απαιτεί απάντηση το αργότερο μέχρι τις 10 το πρωί. 
Μπροστά στο αδιέξοδο που διαμορφώνεται ο Krebs ζητά από τους συνομιλητές του την άδεια να στείλει πίσω στις γερμανικές γραμμές έναν από τούς άνδρες του, για να ενημερώσει τον δόκτορα Γκαίμπελς και για να λάβει οδηγίες. . Ο Chuikov δέχεται:
Για να ξαναπάει στις Γερμανικές αρχές ο Ντούφφιγκ κατευθύνθηκε προς την Μπουνταπέστστράσσε. Ο Νεϋλάντις και δύο ρώσοι αξιωματικοί τούς συνοδεύουν. Αναγνωρίζοντας Γερμανικές στολές κάτω από την λευκή σημαία οι Γρεναδιέροι της μεραρχίας Μύνχενμπεργκ κραυγάζουν «Προδότες!» και πυροβολούν.[7]. Ο Νεϋλάντις τραυματίζεται, οι δύο Ρώσοι σκοτώνονται, ο Nτoύφινγ σώθηκε με την παρέμβαση ενός Γερμανού αξιωματικού πού διατάζει να σταματήσει το πυρ»[8]. 
Ο νεαρός αξιωματικός των SS δεν καταδέχεται να ακούσει τις δικαιολογίες του Συνταγματάρχη τον οποίο αντιμετωπίζει σαν προδότη . Από τη καγκελαρία ο Bormann που πληροφορείται το περιστατικό ζητά με απειλές την άμεση απελευθέρωση του Συνταγματάρχη. Όμως σε ελάχιστες ημέρες πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Ο αξιωματικός υπενθυμίζει με αυθάδεια στο μέχρι χθες παντοδύναμο αξιωματούχο ότι μιλά με ένα αξιωματικό των SS και οφείλει να γνωρίζει ότι τα SS μόνο από ss δέχονται διαταγές και μόνο σε SS λογοδοτούν. Ο Bormann ταπεινωμένος καταφεύγει στις καλές υπηρεσίες του Διοικητή των SS της Φρουράς του Φύρερ Μohnke.[9] Ο von Dufving ελευθερώνεται αμέσως και επιστρέφει στο Μπούνκερ για να αναφέρει προσωπικά στον Γκαίμπελς.

Είμεθα σ’ ένα μικρό δωμάτιο γεμάτο με τραπέζια αραδιασμένα στους τοίχους. Πότε-πότε ο Μπόρμαν και ο Μόνκε έρχονταν στο δωμάτιο. Ο Γκαίμπελς ήταν ήρεμος και μιλούσε καθαρά κι ευγενικά. Είχα την εντύπωση ότι δεν ήταν φοβισμένος, αντίθετα με τον Μπόρμαν και κάτι άλλους που είδα στην Καγκελαρία. Σχετικά με τον Μπόρμαν πίστευα ότι φοβόταν για τη ζωή του. Ήθελα να αναφέρω σύντομα , κατά τον συνηθισμένο στρατιωτικό τύπο, αλλά ο Γκαίμπελς δεν βιαζόταν. Με ρώτησε πόσο μπορούσαμε να τους κρατήσουμε ακόμη. Του απάντησα: «Δύο μέρες το πολύ και μετά θα σκορπίσουμε σε μεμονωμένες εστίες αντιστάσεως». Τότε ο Γκαίμπελς με ρώτησε αν οι διαπραγματεύσεις του Κρεμπς θα είχαν καμιά επιτυχία. Του είπα : «Δεν νομίζω. Σ΄ όλο το διάστημα που ήμουν εκεί, οι Ρώσοι επέμειναν στην άμεση παράδοση». Ο Γκαίμπελς ξέσπασε: «Ποτέ δεν θα συμφωνήσω σ΄ αυτό, ποτέ. Τέλος, είπε με απροθυμία ο Γκαίμπελς: «Πήγαινε και φέρε μου πίσω τον Κρεμπς. Θέλω να ακούσω τι έχει να μου πη ο ίδιος.»[10]

Υποσημειώσεις:
[  1] 
[  2]
[  3]Έριχ Κιούμπυ Οι Ρώσοι και το Βερολίνο  σελ 222 
[  4]
[  5]Γ. Κ Ζούκοφ Αναμνήσεις και στοχασμοί. Τόμος Β σελ 413
[  6]
[ 7] Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο πρώτος πού έστρεψε τα όπλα εναντίον τής Γερμανικής Αντιπροσωπείας ήταν ο διοικητής τής Charlemagne SS ­Brigadefuhrer Κρούκενμπεργκ 
[  8] Ραιημόν . Καρτιέ:  Τόμος Β ' σελίδα 365 
[  9]
[10]Έριχ Κιούμπυ Οι Ρώσοι και το Βερολίνο  σελ 230-1






Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1945-3


(επιστροφή)
 Πριν εγκαταλείψει τη Καγκελαρία ο Κeitel επιχειρεί να έχει μια ακόμα συνομιλία με το Führer. Στο ιδιαίτερο διαμέρισμά του δίπλα από την αίθουσα συσκέψεων ο Στρατάρχης αποκαλύπτει τους βαθύτερους φόβους του. Τα πράγματα χειροτερεύουν , μια διείσδυση του εχθρού από βορρά ανάμεσα σε Krampnitz και Βερολίνο θεωρείται περισσότερο από πιθανή και από τη στιγμή που κάτι τέτοιο θα λάβει χώρα, ο Führer θα απομονωθεί από όλους. Πριν συμβεί κάτι τέτοιο ο Κeitel επιμένει στο αυτονόητο[1]. Θέλει να γνωρίζει από τώρα αν διεξάγονται διαπραγματεύσεις , ποιος είναι ο υπεύθυνος γι αυτές και μέχρι ποίου σημείου έχουν προχωρήσει.
Στην αρχή είπε ότι ήταν ακόμα πολύ νωρίς να μιλήσει για παραίτηση αλλά στη συνέχεια άρχισε να ισχυρίζεται ότι κάποιος θα μπορούσε να διαπραγματευτεί καλύτερα αν είχε πετύχει πρώτα κάποια τοπική νίκη .Στη συγκεκριμένη περίπτωση η τοπική νίκη θα ήταν η μάχη για το Βερολίνο. Όταν του είπα πως δεν ήμουν ικανοποιημένος , ομολόγησε ότι εδώ και αρκετό καιρό είχε προχωρήσει πραγματικά σε ειρηνευτικές συνομιλίες με την Αγγλία, μέσω Ιταλίας , και εκείνη την ίδια ημέρα είχε καλέσει τoν Ribbenntrop για να συζητήσει μαζί του τα επόμενα βήματα..Μέχρι τότε δεν επιθυμούσε να συζητήσει μαζί μου τις λεπτομέρειες [2]...

Με την υπόσχεση να τον συναντήσει αμέσως μετά την επιθεώρησή του στο Μέτωπο, ο Κeitel αναχωρεί με τη συνοδεία του Jodl για το Krampnitz. [3] Στην αίθουσα συσκέψεων η ανασκόπηση της κατάστασης συνεχίζεται. Πάνω στο τραπέζι ο μεγάλος χάρτης της Γερμανίας που υπήρχε μέχρι πριν από λίγες ημέρες έχει πια αντικατασταθεί με ένα που περιορίζεται έστω και σε μεγαλύτερη κλίμακα στη πόλη του Βερολίνου.

Führer: Χρειάζεται το απόγευμα να φέρουμε εδώ δύο τάγματα της Μεραρχίας Grossdeutschland[4] το δυνατόν συντομότερο. Ίσως μπορέσουμε να βρούμε και κάποιο άλλο τάγμα. Στο τετράγωνο των Υπουργείων διαθέτουμε τις ακόλουθες εφεδρείες. Τον λόχο της προσωπικής φρουράς του Führer εκτός από δύο διμοιρίες που βρίσκονται ήδη στο μέτωπο. Ένα τάγμα Volkssturm του Υπουργείου προπαγάνδας με τρεις λόχους. Ο λόχος Volkssturm της Καγκελαρίας. Όλοι μαζί μία δύναμη 3.500 ανδρών. Ο Reichsführer-SS  προσφέρθηκε να μας αποστείλει το τάγμα του σαν ύστατη εφεδρεία [5].
Krebs: Η φρουρά στο κέντρο της ζώνης των υπουργείων έχει ενισχυθεί με εθελοντές των S.S.

Führer: Χρειάζεται να δείξουμε προσοχή, να μην αφήσουμε να διεισδύ­σουν στρατιώτες ή αξιωματικοί του Σέυντλιτς[6]. Εκεί κάτω στο Χάβελ[7] έχει διαμορφωθεί μία επικίνδυνη κατάσταση. Αν το μέτωπο κατέρρεε οι συνέπειες θα ήσαν οδυνηρές και η ευθύνη θα έπεφτε πάνω στη διοίκηση. Χρειάζεται μ' αυτό να προβλέψουμε κάθε τι που είναι δυνατόν να συμβεί. Ας στείλουμε την 7η Μεραρχία Αρμάτων[8] για να αποφύγουμε χειρότερες επιπλοκές. Από το τρόπο που πιέζει ο εχθρός γίνεται φανερή η πρόθεσή του να κυκλώσει το Βερολίνο και να αποκλείσει κάθε δρόμο διαφυγής. 

Krebs: Η φρουρά στο κέντρο της ζώνης των υπουργείων έχει ενισχυθεί με εθελοντές των S.S.

Führer: Χρειάζεται να δείξουμε προσοχή, να μην αφήσουμε να διεισδύ­σουν στρατιώτες ή αξιωματικοί του Σέυντλιτς[6]. Εκεί κάτω στο Χάβελ[7] έχει διαμορφωθεί μία επικίνδυνη κατάσταση. Αν το μέτωπο κατέρρεε οι συνέπειες θα ήσαν οδυνηρές και η ευθύνη θα έπεφτε πάνω στη διοίκηση. Χρειάζεται μ' αυτό να προβλέψουμε κάθε τι που είναι δυνατόν να συμβεί. Ας στείλουμε την 7η Μεραρχία Αρμάτων[8] για να αποφύγουμε χειρότερες επιπλοκές. Από το τρόπο που πιέζει ο εχθρός γίνεται φανερή η πρόθεσή του να κυκλώσει το Βερολίνο και να αποκλείσει κάθε δρόμο διαφυγής. Η Luftwaffe  οφείλει να συγκεντρώσει εκεί πάνω όλα τα διαθέσιμα αεροπλάνα όσο γίνεται πιο γρήγορα. Είναι υπόθεση λεπτών. Χρειάζεται επιπλέον να ρίξουμε όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις ανάμεσα στο Trauenbrietzen[9] και το Schwielow[10] για να εμποδίσουμε περαιτέρω προώθηση του εχθρού. Ακόμα και στο Χάβελ χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε αμέσως τη κατάσταση. [11]
Fegelein: Είναι πρωταρχικής σημασίας η ελεύθερη διατήρηση του οδικού συστήματος.
Führer: Στο Πότσδαμ [12] πρέπει να κρατήσουμε με κάθε θυσία. Προς το Χάβελ κινείται από βορρά ο Στάινερ .
Kaether: Υπάρχουν καινούργιες ειδήσεις. Στην Λαντσμπεργκστράσσε[13] εμφανίσθηκαν δέκα ή δώδεκα βαριά τεθωρακισμένα, πιθανότατα Στάλιν, στα ανατολικά της γραμμής των συγκρούσεων. ‘ Από πίσω τους έρχεται μια πυκνή μάζα από άλλα τεθωρακισμένα. Δηλαδή πολύ μεγαλύτερη από εκείνη ή οποία είχε αναγγελθεί στην αρχή. Oχι μόνον σαράντα (άρματα) όπως φαινόταν τη πρώτη στιγμή, αλλά πολύ περισσότερα. Τουλάχιστον από αυτό που φαίνεται. Απαιτείται η άμεση επέμβαση της Luftwaffe. Μονάδες του πυροβολικού έλαβαν την εντολή να εκτελέσουν πυρά ανασχέσεως.
Führer: Για να βγάλουμε τα άρματα εκτός μάχης πρέπει να τα βομβαρδίσουμε. Το πυροβολικό μας είναι πολύ αδύναμο για τέτοιες αποστολές.
Περασμένες 6 το απόγευμα ο Στρατηγός Βάιλντιγκ, Διοικητής του LVI Σώματος Στρατού συνοδευόμενος από τον επικεφαλής επί των πληροφοριών λοχαγό Γκέραρντ που γνώριζε καλά τους δρόμους του Βερολίνου εμφανίζονται απρόσκλητος στο καταφύγιο αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει τη κατάσταση και να αποκαταστήσει τη τιμή του.Περασμένες 6 το απόγευμα ο Στρατηγός Βάιλντιγκ, Διοικητής του LVI Σώματος Στρατού συνοδευόμενος από τον επικεφαλής επί των πληροφοριών λοχαγό Γκέραρντ που γνώριζε καλά τους δρόμους του Βερολίνου εμφανίζονται απρόσκλητος στο καταφύγιο αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει τη κατάσταση και να αποκαταστήσει τη τιμή του.

Έφθασα στην Καγκελαρία γύρω στις 6 το απόγευμα με τον επικεφαλής αξιωματικό μου επί των πληροφοριών. Για να φθάσει κανείς σ΄ αυτό το μπουντρούμι, όπου εκατοντάδες ανθρώπων ζούσαν και εργάζονταν, έπρεπε να περάσει από την οδό Φος… Απογοητευμένος από όλα όσα έβλεπα, οδηγήθηκα τελικά σ΄αυτό που ονόμαζαν αίθουσα Υπασπιστών, στην άλλη άκρη της οποίας φαινόταν ένας ατέλειωτος διάδρομος. Οι Στρατηγοί Κρεμπς και Μπούργκντορφ με υποδέχθηκαν πολύ ψυχρά. Τους ρώτησα τι συνέβαινε και γιατί επρόκειτο να εκτελεσθώ. Μπορούσα να αποδείξω με ακλόνητα επιχειρήματα ότι, κατά τις τελευταίες μέρες, το Στρατηγείο μου δεν απείχε περισσότερο από ένα μίλι από την πρώτη γραμμή του πυρός και ότι ποτέ δεν διανοήθηκα κάτι τόσο ανόητο όπως μια μετακίνηση στο Ντέμπριτς.[14] Και οι δύο Στρατηγοί αναγκάσθηκαν να ομολογήσουν ότι ασφαλώς είχε γίνει κάποια παρεξήγηση. Έγιναν πιο εγκάρδιοι και συνεφώνησαν να θέσουν αμέσως την υπόθεσή μου υπόψη του Φύρερ[15].
Όλα γίνονται γρήγορα. Ο Φύρερ ενημερώνεται για τη παρουσία του Βάιλντιγκ και εκφράζει την επιθυμία του να τον συναντήσει και μάλιστα αμέσως . Στο προθάλαμο ο Ribbenntrop ενημερώνεται ότι οφείλει να περιμένει λίγο ακόμα.
Ο Κebs και ο Μπουργκντορφ με οδήγησαν γρήγορα σ' ένα άλλο δωμάτιο. Πίσω από ένα τραπέζι, σκεπασμένο με χάρτες, καθόταν ο Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ. Καθώς έμπαινα γύρισε το κεφάλι του. Είδα ένα πρησμένο πρόσωπο και δυο μάτια που γυάλιζαν. Ο Φύρερ προσπάθησε να σηκωθεί. Καθώς σηκωνόταν, παρατήρησα με φρίκη ότι τα χέρια του και το ένα του πόδι έτρεμαν. Με τρομερή δυσκολία κατόρθωσε να σταθεί όρθιος. Μου έδωσε το χέρι του. Μ' ένα χαμόγελο που έμοιαζε σαν μορ­φασμός και με φωνή που μόλις ακουγόταν, ρώτησε αν είχαμε συναντηθεί στο παρελθόν. Όταν απήντησα ότι με είχε παρασημοφορήσει με το Σταυρό του Ιππότη μετά φύλλων δρυός στις 13 Απριλίου 1944, είπε: «θυμάμαι τ' όνομα, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ το πρόσωπό σας...[16]
Οι εξηγήσεις του Βάιλντιγκ είναι ικανές για να διαλύσουν αμέσως κάθε καχυποψία . Ένας άλλος επισκέπτης που παρουσιάζεται απρόσκλητος στο Φυρερμπούνκερ λίγο μετά την αποχώρηση του Βάιλντιγκ . είναι ο άλλοτε παντοδύναμος Albert Speer. Βρισκόταν στο Αμβούργο όταν πληροφορήθηκε την απόφαση του Führer να μείνει και να πεθάνει στο Βερολίνο και θεώρησε υποχρέωσή του να διακινδυνεύσει ένα ταξίδι μέχρι το Βερολίνο για να τον αποχαιρετήσει. Σύμφωνα με όσα ο ίδιος αναφέρει στα απομνημονεύματά του[17] η υποδοχή που του επιφυλάσσει  ο Führer δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνη λίγες εβδομάδες πριν . Είναι ψυχρός , ανέκφραστος και απόμακρος. Ενδιαφέρεται για την άποψη του Speer για το Doenitz τον οποίο προφανώς έχει αποφασίσει να διορίσει διάδοχό του . Ο Υπουργός εκφράζεται θετικά.
Απότομα ο Χίτλερ με ρώτησε:"Ποια η άποψή σας; Πρέπει να μείνω εδώ ή να μετακινηθώ αεροπορικά στο Berchtesgaden; Ο Jodl μου είπε ότι αύριο θα είναι η τελευταία ημέρα γι αυτό. Αυθόρμητα τον συμβούλευσα να μείνει στο Βερολίνο .Τί θα μπορούσε να κάνει στο Ομπερσάλτσμπεγκ... Με τη πτώση του Βερολίνου ο πόλεμος σε κάθε περίπτωση θα τελείωνε είπα . Αν πρέπει να τελειώσετε τη ζωή σας, θεωρώ καλύτερο κάτι τέτοιο να γίνει εδώ στη Πρωτεύουσα σαν Führer και όχι στο εξοχικό σας . Για μια ακόμα φορά ήμουν βαθύτατα συγκινημένος..........

"Δεν πρόκειται να πολεμήσω προσωπικά. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να τραυματιστώ και να πέσω ζωντανός στα χέρια των Ρώσων. Ούτε θέλω οι εχθροί μου να ντροπιάσουν το σώμα μου.Διέταξα να κάψουν το σώμα μου. Η δεσποινίδα Braun θέλει να αναχωρήσει από αυτή τη ζωή μαζί μου και πριν θα πυροβολήσω τη Blondi. Πίστεψέ με , Speer, για μένα είναι εύκολο να βάλω τέλος στη ζωή μου. Μια σύντομη στιγμή και θα είμαι ελεύθερος από κάθε τι απελευθερωμένος από αυτή την οδυνηρή ύπαρξη" . Ένοιωσα σαν να μιλούσα σε έναν άνθρωπο που ήδη ταξίδευε.[20]

Μέσα στο Φύρερμπούνκερ κανείς δεν περιμένει με μεγαλύτερη αγωνία όσο ο Bormann την αντίδραση του Göring. Tον θεωρεί περισσότερο επικίνδυνο απ' τον παντοδύναμο Χίμλερ και τον εκλεκτό του Χίτλερ Speer που εκείνο το απόγευμα εμφανίζεται από το πουθενά, στο καταφύγιο της Καγκελαρίας . Τελικά ο Göring , όπως είχε ελπίσει ο Bormann αποφασίζει να επιλέξει από τους δύο δρόμους αυτό που θεωρεί λιγότερο οδυνηρό.[21] Με το τηλεγράφημα του Στρατάρχη στο χέρι ο Bormann σπεύδει να ανακοινώσει στο Führer αυτό που θεωρεί μια πράξη προδοσίας και αγνωμοσύνης του Στρατατάρχη.. Αρχικά ο Führer δεν συμμερίζεται την αξιολόγηση του Bormann. Ούτε επιθυμεί να δώσει συνέχεια στο θέμα που γι' αυτόν δεν έχει αντικείμενο. Ο Bormann όμως επιμένει.


Ο Bormann με ακρίβεια έστρεψε την προσοχή του Χίτλερ στο χωρίο στο οποίο ο Göring απαιτούσε κάποια απάντηση έως τις δέκα η ώρα. Ήταν ένα τελεσίγραφο, είπε κι υπενθύμισε στο Χίτλερ ότι κάποιους μήνες πριν υπήρχαν υποψίες πως ο Göring αναζητούσε να αρχίσει διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους. Επιθυμούσε, λοιπόν, ξεκάθαρα να σφετεριστεί την εξουσία με σκοπό να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις. Έτσι λοιπόν, οι υποψίες του Χίτλερ, που ποτέ δεν τις είχε αποβάλλει τελείως, αναζωπυρώθηκαν. Ως εκ τούτου εστάλη ένα τηλεγράφημα :στον Göring διαβεβαιώνοντας τον πως ο Χίτλερ είχε ακόμα πλήρη ελευθερία κινήσεων και απαγορεύοντάς του κάθε ανεξάρτητη κίνηση.Τώρα. παρουσία του Speer εξεταζόταν το επόμενο βήμα: -η μοίρα του Göring. «Ο Χίτλερ ήταν έξαλλος», λέει ο Speer , «κι εκφράστηκε πολύ άσχημα για τον Göring. Είπε πως ήξερε από καιρό ότι ο Göring ήταν αποτυχημένος, ότι ήταν διεφθαρμένος και εθισμένος στα ναρκωτικά...». «Και παρόλα αυτά ». σχολίασε, «είναι σε θέση να διαπραγματευτεί τη συνθηκολόγηση», προσθέτοντας από μέσα του «όχι ότι έχει σημασία ποιος θα αναλάβει αυτό». «Η απέχθεια του προς το γερμανικό λαό». λέει ο Σπέερ. «φαινόταν απ' αυτό το σχόλιο».Στο τέλος. όμως. ο Χίτλερ δε συμφωνούσε να εκτελεστεί ο Göring. Συμφώνησε ωστόσο πως θα έπρεπε να τον καθαιρέσουν από όλα τα αξιώματα του και να απολέσει το δικαίωμα διαδοχής. Ζήτησε από τον Bormann να γράψει το σχετικό τηλεγράφημα. 0 Bormann αποσύρθηκε, και μετά από λίγο επέστρεψε μ' ένα σχέδιο κειμένου. 0 Χιτλερ το ενέκρινε κι έτσι εστάλη.[22]
Το κείμενο της απάντησης αναφέρει.
Η συμπεριφορά σας αποτελεί εσχάτη προδοσία στο πρόσωπο του Führer και του Εθνικοσοσιαλισμού. Η προβλεπομένη ποινή είναι θάνατος. Παρ’ όλα αυτά λαμβάνοντας υπόψη ότι στο παρελθόν είχατε προσφέρει στο κόμμα, ο Führer είναι διατεθειμένος να μη διατάξει το τουφεκισμό σας, με τον όρο να παραδώσετε αμέσως και οικειοθελώς την παραίτησή σας από κάθε αξίωμα και από κάθε αρμοδιότητα.[23]
Ένα δεύτερο ραδιομήνυμα συμπληρώνει:
Με ειδική διαταγή μου το θέσπισμα της 29 Ιουνίου 1941 παύει να υφίσταται. Η ελευθερία δράσεως μου παραμένει αμείωτη, γι’ αυτό σας απαγορεύω οποιαδήποτε κίνηση ή απόφαση με την έννοια που υποδεικνύετε. Αδόλφος Χίτλερ [24]
Στο περιορισμένο χώρο του καταφυγίου παρόμοια νέα δεν μπορούν να μείνουν κρυφά. Ο Κρεμπς βιάζεται να ενημερώσει το Κeitel ο οποίος έχει ήδη φτάσει στο σταθμό της διοίκησής του στο Krampnitz. Ο τελευταίος επιχειρεί να υποβιβάσει τη σημασία του γεγονότος αλλά η φωνή του Μπόρμαν που παρεμβαίνει στη τηλεφωνική συνομιλία διαβεβαιώνει ότι με απόφαση του Führer ο Στρατάρχης έχει απαλλαγεί από όλα του τα καθήκοντα.
Στο Ομπερσάλτσμπεργ ο Göring περνά ώρες αγωνίας . Πριν όμως φτάσει η απάντηση καταφθάνουν άνδρες των SS . Το σπίτι κυκλώνεται και ένας αξιωματικός ενημερώνει το στρατάρχη ότι με απόφαση του Φύρερ τίθεται υπό κράτηση.
Στις 9 το βράδυ, μια ώρα πριν λήξει το "τελεσίγραφο" του ο Γκαίριγκ λαμβάνει και την την απάντηση του Führer δια χειρός 
Bormann. [25]
Ψηλά στο Lubeck , γερμανικό λιμάνι της Βαλτικής. ένας κύκλος δισταγμών, διλημμάτων κλείνει στις 11 το βράδυ. Όταν ο ύστερα από κάποιους ενδοιασμούς ο Himmler δέχεται να συναντήσει το κόμη Bernadotte στο Σουηδικό προξενείο ο δρόμος δεν έχει πλέον επιστροφή. Τώρα που η ζωή του Führer πλησιάζει προς το τέλος κάτι που  τόσο ο Bernadotte όσο κι ο Σέλενμπεργκ φαίνεται να αγνοούν, ο Himmler νοιώθει απαλλαγμένος από τα όποια ηθικής φύσης διλήμματα απέναντι στον αρχηγό και είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη των διαπραγματεύσεων με τους νικητές με ένα τρόπο έντιμο και με καλή πίστη. Με εντολή του έχουν ήδη ματαιωθεί οι βομβαρδισμοί όλων των στρατοπέδων συγκέντρωσης που έχουν διαταχθεί προσωπικά από τον ίδιο το Hitler και ο Ερυθρός Σταυρός έχει πάρει την άδεια να μεταφέρει έξω από τη Γερμανία χιλιάδες Εβραίους. Μπροστά στο Bernadotte ομολογεί: "Εμείς οι Γερμανοί, είμεθα υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι ηττήθημεν στον αγώνα μας από τους Δυτικούς Συμμάχους και σας παρακαλώ όπως μεταβιβάσετε αυτήν την δήλωσή μου εις τον Αιζενχάουερ καθώς και την αίτησή μου για τη κατάπαυση του πυρός. 
Ο κόμης Bernadotte δείχνει τη προθυμία του να μεταβιβάσει αμέσως   τη δήλωση τον Himmler, διότι και ο ίδιος, αλλά και η κυβέρνηση της Σουηδίας, ενδιαφέρονταν για τον τερματισμό τoυ πολέμου και την διαφύλαξη των Σκανδιναυϊκών χωρών από περαιτέρω καταστάσεις.
Ο Himmler εδήλωσε επίσης, ότι εδέχετο την μεταφορά εις την Σουηδία των Δανών και Νορβηγών αιχμαλώτων πολέμου. Εχρειάσθησαν αρκετές ώρες για να εξετάσουμε τον τρόπον με τον οποίον θα μετεβιβάζετο εις τους Δυτικούς συμμάχους η αίτησις συνθηκολογήσεως του Himmler. Αρχικώς επροτάθη όπως ο κόμης Bernadotte αναχωρήσει αεροπορικώς. προς συνάντησιν του στρατηγού Αϊζενχάουερ, άνευ προκαταρκτικών διπλωματικών διαβημάτων. Εν συνεχεία όμως το σχέδιον αυτό εγκατελήφθη και απεφασίσθη όπως ο Himmler απευθύνει προσωπικήν επιστολήν εις τον κ. Κριστιαν Γκούντερ, υπουργόν των Εξωτερικών της Σουηδίας, με την οποίαν να τον παρακαλέσει όπως υποστηρίξει δια του μεγάλου του προσωπικού κύρους , τις προτάσεις τις οποίες εκόμιζε ο κόμης Bernadotte Κατόπιν συζητήσαμε το περιεχόμενον της επιστολής και ο Himmler την έγραψε ιδιοχείρως.[27].
Αυτή τη φορά με τρόπο ξεκάθαρο ζητά από τον Bernadotte να μεταδώσει στους δυτικούς την επίσημη πλέον προσφορά του για τη παράδοση. Προειδοποιεί όμως ότι οι Γερμανοί δεν πρόκειται να παραδοθούν στην Ανατολή, αλλά θα συνεχίσουν να αντιστέκονται στους Ρώσους μέχρις ότου αντικατασταθούν από τους δυτικούς. Οι Νορβηγοί και οι Δανοί κρατούμενοι θα μετεφέρονταν αμέσως και δίχως προβλήματα στη Σουηδία. Μετά από παράκληση του Μπερναντόττε ο Χίμλερ παραδίδει γραπτά τις θέσεις του σαν bona fide ώστε να μπορεί ο Μπερναντόττε να τις παρουσιάσει στην Κυβέρνησή του.
Ο 
Himmler δεν περιορίζεται στις καλές υπηρεσίες του Κόμη. Ο ίδιος συντάσσει επιστολές και υπομνήματα τις οποίες στέλνει φανερά πλέον στους στους Πολιτικούς της Δύσης[29]. Κάνει έκκληση στην αδελφότητα των Γερμανικών εθνών να σταματήσουν τον εμφύλιο πόλεμο και να συσπειρωθούν έστω κι την ύστατη στιγμή εναντίον του Μπολσε­βικισμού.
Δεν μπορούσε όμως να καταλάβει όταν έκανε έκκληση στην αδελφότητα των Γερμανικών Εθνών ενάντια στο Μπολσεβικισμό" ότι η συνείδηση της Αμερικής ήταν πλέον μέσα στα χέρια των Εβραίων του Χόλιγουντ και της Νέας Υόρκης , για τους οποίους δεν υπήρχαν εγκλήματα εναντίον της γερμανικής φυλής παρά μόνο εναντίον του Εβραϊσμού , ότι για το συμφέρον αυτού του Εβραϊσμού είχε εξαπολυθεί μια παγκόσμια δυσφήμιση ενάντια σε κάθε τι που ήταν Γερμανικό και ότι η προσέγγιση των Γερμανών και των Αγγλοσαξόνων ενάντια στους Ρωσικούς Βαρβαρισμούς ήταν περισσότερο απλή και κατανοητή για τον Αμερικανό Στρατιώτη που βάδιζε προς τον Έλβα παρά για τους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς της Ουάσιγκτον[30].


Υποσημειώσεις:
[  1]
[  2] Keitel σελ 242-3
[  3]
[  4]
[  5]
[  6]
[  7]
[  8]
[  9]
[10]
[11]
[12]
[13]
[14] Ενδιαφέρουσα η ψυχολογικού τύπου παρατήρηση του Keitel με αφορμή το γεγονός αυτό.Κeitel σελ 259
[15] Χέλμουτ Βάιλντιγκ Η τελευταία Μάχη στο Βερολίνο . 
[16]
[17] Τhen I was led into Hitler's room in the bunker. In his welcome there was no sign of the warmth with which he had responded a few weeks before to my vow of loyalty. He showed no emotion at all. Once again I had the feeling that he was empty, burned out, lifeless. σελ 605-6
[18][
[19]
[20] Albert Speer Inside the Third Reich σελ 605
[21] Τέσσερα χρόνια ο Μπάρμαν περίμενε να παρουσιαστεί μια ευκαιρία για να καταστρέψει τον Γκαίρινγκ. Δεν είχε παρουσιαστεί καμία όμως. Τώρα τα περιθώρια στένευαν. Από μέρα σε μέρα ο Χίτλερ θα πέθαινε, και έπειτα, σύμφωνα με το νόμο. εκτός κι αν γινόταν κάποια τροποποίηση, ο Γκαίρινγκ θα ήταν ο διάδοχος του, και οι ημέρες της εξουσίας του Μπάρμαν θ' ανήκαν πια στο παρελθόν. Διότι μέσα στο γενικότερο σουρεαλισμό της γερμανικής πολιτικής, ο Μπάρμαν, όπως και οι Χίμλερ, Σέλενμπεργκ, Γκαίρινγκ και Σβέριν φον Κρόσιγκ, ακόμα πίστευε πως μετά το θάνατο του Χίτλερ θα υπήρχε εξουσία την οποία κάποιος θα έπρεπε να κληρονομήσει και να ασκήσει. Τώρα. την τελευταία στιγμή, είχε παρουσιαστεί μια τέτοια ευκαιρία κι είχε έρθει την καταλληλότερη στιγμή, όταν δεν υπήρχε δυνατότητα για εκ του σύνεγγυς εξηγήσεις, δεν μπορούσαν να ακουστούν αντίθετες απόψεις. Με το τηλεγράφημα του αυτό ο Γκαίρινγκ έπεσε στα χέρια του Μπάρμαν τη στιγμή που αυτός μονοπωλούσε την προσοχή του Χίτλερ όσο ποτέ άλλοτε. Είναι αλήθεια πως ο Γκαίρινγκ είχε προσπαθήσει να αποτρέψει κάτι τέτοιο στέλνοντας παράλληλα τηλεγραφήματα στους Κάιτελ. Ρίμπε-ντροπ, και φον Μπέλοβ. Ο Κάιτελ και ο Γιοντλ ωστόσο είχαν φύγει από το Καταφύγιο για τελευταία φορά και ήταν πια στα νέα τους στρατηγεία, και ο Ρίμπεντροπ δε θα παρενέβαινε για να σώσει τον Γκαίρινγκ Huge Trevor-Roper:Χιτλερ. Οι τελευταίες μέρες 1945 σελ 242-3
[22] Huge Trevor-Roper:Χιτλερ.Οι τελευταίες μέρες 1945 σελ.243
[23]
[24]
[25]
[26]
[27] Β.Σέλλεμπεργκ.Κατασκοπεία-Αντικατασκοπεια εις τονν Β ΠαγκόσμιονΠόλεμον σελ316-7
[28]
[29] Ένας από τους "δυτικούς' ηγέτες στους οποίους απευθύνθηκε γραπτά ο Χίμλερ ήταν και ο Στρατηγός Ντε Γκωλ. Του έγραφε ανάμεσα  στα άλλα. «Πολύ καλά! Κερδίσατε!-..... «Όταν ξέρει κανείς από που ξεκινήσατε, στρατηγέ Ντε Γκvλ, θα πρέπει να βγάζει μπρος σας, πολύ βαθιά το καπέλο του. . . Μα, τώρα, τί θα κάνετε; θα συνταχθείτε με τους Αγγλασάξωνες; Αλλ' αυτοί θα σας μεταχειρισθούν σαν υποτελή, και κάτι τέτοιο θάχε σαν αποτέλεσμα να χάσετε την τιμή σας. θα προσεταιρι­σθείτε τους Σοβιετικούς; Τότε θα υποτάξουν τη Γαλλία στο νόμο τους και θα σας εκ­καθαρίσουν κι εσάς τον ίδιο. . . Στ' αλήθεια, ο μόνος δρόμος που μπορεί να οδηγήσει το λαό σας στη μεγαλοσύνη και στην ανεξαρτησία είναι μια συμφωνία με τη νικημένη Γερμανία. Διακηρύξατε την τώρα αμέσως! Ελάτε σ' επαφή αμέσως και χωρίς καθυστέρηση με τους άνδρες που, μέσα στους κόλπους του Ράϊχ διαθέτουν ακόμη μια πραγματική εξουσία και θέλουν να οδηγήσουν τη χώρα τους σ' έναν καινούργιο δρόμο. . Είναι έτοιμοι να το πράξουν. Το ζητούν από σας. . . Αν κυριαρχήσετε πάνω στο πνεύμα της εκδικήσεως, αν εκμεταλλευθείτε την ευκαιρία που σας προσφέρει σήμερα η Ιστορία, θα είσθε ο πιο μεγάλος άνδρας όλων των εποχών».(Ντε Γκωλ: Απομνημονεύματα Τόμος Γ’ σελ. 228)  
[30] Adolf Hitler: La BattagIia di Berlino σελ 84